«پسران بهشت» نوشته کریگ کلوناس

در چینی مدرن، گوجا، که معمولاً به “کشور” یا “دولت” ترجمه می شود، می پیوندد guo به جیا، “خانواده”. ضرب المثل های رایج رابطه را آرام می کند: “وقتی خانواده هماهنگ باشد، همه چیز رونق می گیرد”. «اساس همه چیز در زیر بهشت ​​در دولت است و اساس دولت در خانواده است». صلح

به کریگ کلوناس پسران بهشت: خانواده و سلسله در مینگ چین تاریخچه قابل دسترس خانواده حاکم مینگ چین (1368-1644) است که از طریق ازدواج ها، مبارزات جانشینی و زندگی درباری از امپراتورها، امپراتورها، تعداد نامناسبی از عموها و سایر بستگان و وابستگان پیروی می کنند. او با استفاده از سوابق رسمی در کنار داستان‌های شخصی و دفترچه‌های شایعه‌آمیز، روابطی را دنبال می‌کند که از طریق آن یک خانواده یک امپراتوری را اداره می‌کند – شاید نسخه چینی از ارث. با این حال، فراوانی داستان‌ها درباره شخصیت‌های اصلی لزوماً منجر به درک نمی‌شود. کلوناس هشدار می دهد که “خانواده امپراتوری احتمالاً چیزی شبیه جعبه سیاه تاریخ نگاری باقی می ماند.” این صرفاً به دلیل از دست دادن شواهد نیست: سوابق تاریخی به طور معمول امپراتورها و بستگان آنها را برای شکست های سلسله مقصر می دانند و در عین حال اعتبار موفقیت های آن را از بین می برند. او ارزیابی یک مورخ برجسته مینگ را از حاکمان متوالی آن نقل می‌کند، از «قاتل» و «شرور» تا «فاسد» و «ناکارآمد». خلاصه ای تاثیرگذار از خانواده، هرچند به سختی توضیح می دهد که چگونه این خانوار به ظاهر فاجعه بار توانسته است برای نزدیک به سه قرن به قدرت بنشیند.

پس چه چیزی یک سلسله را می سازد؟ کلوناس معنای ظاهراً تثبیت شده این اصطلاح را به عنوان جانشینی امپراتورها، خط پدرسالارانه یا بخشی از زمان تاریخی زیر سوال می برد. او در کنار خط عمودی جانشینی، «سلسله افقی» را در نظر می گیرد: همسران، مادران، خواهران و برادران و خویشاوندان خواستگاری که از طریق آنها قدرت توزیع می شود، اتحادها تأمین می شود و عضویت کنترل می شود. مردگان هرگز کاملاً مرده نبودند. آنها متعلق به بیش از حد. اجداد ادعاهای خود را در مورد فرزندان خود حفظ کردند و وظایف آیینی را بخشی از حکومت کردند. عنوان “پسر بهشت” حتی حاکم را در یک رابطه قرار می دهد: قدرت او به لطف بهشت ​​بستگی دارد، در حالی که تعهداتش در قبال اجداد او را به گذشته خانواده پیوند می دهد.

کلوناس می‌پرسد که آیا مینگ بزرگ را می‌توان به‌عنوان یک «نظم اجتماعی-کیهانی» درک کرد: نه صرفاً یک دولت اشغال‌کننده قلمرو یا سلسله‌ای که در طول زمان آشکار می‌شود، بلکه جهانی به هم پیوسته که در آن اقتدار سیاسی، خویشاوندی، آیین‌ها و روابط کیهانی بخشی از همان نظم سلسله مراتبی هستند. چنین دیدگاهی تقسیم مدرن طبیعت و فرهنگ، مکان و زمان را بر هم می زند، بدون اینکه ما را ملزم کند که اصطلاح «سلسله» را به کلی کنار بگذاریم. به متعلق به بنابراین، برای مینگ، چیزی فراتر از سکونت در یک قلمرو سیاسی یا زندگی تحت یک خانه حاکم بود. باید در شبکه گسترده‌تری از روابط و تعهدات رخ می‌داد که برخی فراتر از مرگ گسترش می‌یافتند.

این تعهدات همچنین سابقه تاریخی را رقم زد. کلوناس اذعان می‌کند: «در خطر خسته کردن خواننده‌ای که می‌خواهد به خود داستان برسد، توضیحی در مورد منابع ضروری است.» را مینگ شی لو، یا رکوردهای واقعی مینگ، معمولاً به سرپرستی پسر یک امپراتور متوفی سروده می شدند و رسماً توسط او تأیید می شدند. احترام فرزندی محدودیت هایی را در مورد اینکه یک پدر چقدر سخت می تواند مورد قضاوت قرار گیرد، ایجاد می کند و چهره یک حاکم کاملاً شایسته را ترویج می کند. دسترسی در ابتدا محدود به رده های بالای دربار و دولت بود، اما در اواخر قرن شانزدهم نسخه های خطی به طور گسترده تری در میان نخبگان تحصیل کرده و نوشته های تاریخی خصوصی آگاه منتشر شد. رابطه بین پدران و پسران زنده دفاع نسبتاً تیره‌تر دیگری داشت: همانطور که کلوناس اشاره می‌کند، بسیاری از امپراتوران مینگ برای توسعه کامل چنین درگیری‌هایی خیلی جوان مردند. پس یک درام خانوادگی، اما فیلمنامه‌های باقی‌مانده آن بر اساس تعهدات نسبت به مردگان و همچنین روابط بین زنده‌ها شکل می‌گیرد.

خانواده امپراتوری به سادگی به ارث نمی رسید. باید ساخته می‌شد و مدام بازسازی می‌شد. ژو یوانژان (1328-1398)، بنیانگذار سلسله مینگ، القاب بزرگی را به اجداد فقیر خود اعطا کرد و یک تبار دهقانی را به یک نژاد امپراتوری تبدیل کرد. او نقاشی هایی را سفارش داد که یادآور سختی های دوران جوانی اش بود، در حالی که ظروف نقره ای طلاکاری شده در معابد اجدادی را با طلای جامد جایگزین کرد. خاستگاه فروتن را باید در یک محیط امپراتوری مناسب به یاد آورد. ازدواج اتحادهای سیاسی و نظامی را فراهم می کرد، اما خویشاوندی محافظت کمی در برابر سوء ظن و خشونت ارائه می کرد. همه پسران امپراتور به عنوان نوادگان مشروع شناخته شدند، اگرچه ادعای جانشینی آنها به دور از یکسان بود. با این حال، یک یدک – برای قرض گرفتن عنوان خاطرات شاهزاده هری – لزوماً شرح شغل را نمی‌پذیرد. هنگامی که ژو دی (1360-1424) برادرزاده خود را در سال 1402 سرنگون کرد، درگیری بین خواهران و شوهرانشان و همچنین عموها و برادرزاده ها تقسیم شد. پیروزی نه تنها به شکست خویشاوندان زنده نیاز داشت، بلکه به بازنویسی زمان سلسله نیز نیاز داشت: سلطنت برادرزاده از تقویم رسمی پاک شد. پیروز گذشته و همچنین تاج و تخت را به دست آورد.

هزینه های انسانی این خانواده سیاسی به شدت نابرابر توزیع شد. در چانگشا، هونان، پسر بنیانگذار، زو زی (1369-1390) و همسرش پس از اینکه پدر و برادرش در یک جناح مشکوک نقش داشتند و ژو زی به دادگاه احضار شد، خودکشی کردند. ازدواج او را از نظر سیاسی مفید ساخته بود. او را نیز آسیب پذیر کرد. بنیان‌گذار، که من او را از داستان‌های محلی می‌شناختم، کمتر به خاطر مشکلات خانوادگی‌اش به یاد می‌آمد تا یک حمام خون. در این داستان‌ها، ژو یوانژانگ به «زو هونگ‌وو» تبدیل می‌شود که با عنوان حکومتش شناخته می‌شود، امپراتوری که «هونان را در خون شست». یک نسخه، ویرانی است که به دنبال آن اسکان اجباری مردم از همسایه جیانگشی برای دوباره پر کردن جمعیت است. چهره ترسناک فرضی او پرتره را کامل کرد.

موقعیت های زنان کمتر از نابرابر نبود. برخی می‌توانند به تعیین جانشینی کمک کنند، همانطور که گزارش‌های رقیب از الحاق ژو کیژن (1427-1464) در سال 1435 نشان می‌دهد، اما ده زن کاخ مجبور شدند با پدرش بمیرند و متعاقباً به عنوان همسر مورد احترام قرار گرفتند. اختلافات در مورد خویشاوندی به فراتر از قصر می رسد. ژو هوکونگ (1507-1567)، که در سال 1521 جانشین پسر عموی بی فرزندی شد، از به رسمیت شناختن پدر سلف خود به عنوان پدر تشریفاتی خودداری کرد و باعث ایجاد اختلاف طولانی مدت بر سر افتخارات والدین و پرستش اجداد شد. در این قسمت‌ها، کلوناس نشان می‌دهد که چگونه اقتدار سلسله‌ای به تنظیم مستمر ریشه‌ها، تعهدات و حافظه تاریخی بستگی دارد. با این حال، افرادی که این قدرت را حفظ کرده‌اند – یا برای آن هزینه کرده‌اند – اغلب به‌عنوان فردی به سختی بازیابی می‌شوند.

پس چه فضایی برای عشق آزادانه داده شد؟ کلوناس مشاهده می کند که چگونه دوران کودکی می تواند ناگهان جای خود را به بلوغ امپراتوری بدهد و به سختی فاصله ای برای نوجوانی باقی بگذارد. ازدواج در حدود پانزده سالگی ممکن است یک امپراتور نوجوان را در رأس خانواده ای متشکل از همسران و صیغه ها قرار دهد و به او قدرت سیاسی و دسترسی جنسی را قبل از اینکه تجربه زیادی با هر یک از آنها داشته باشد، می دهد. زندگی صمیمی او همچنان به انتظارات جانشینی گره خورده است، در حالی که خواهران و دخترانش با ازدواج های ترتیب داده شده برای اهداف سلسله ای روبرو هستند. در دبیرستان من، روابط عاشقانه به شدت ممنوع بود، به شدت به عنوان “عاشقانه زودرس” برچسب خورده بود و به عنوان بزرگترین تهدید برای موفقیت در آزمون ورودی دانشگاه تلقی می شد. معلمان مراقب پسران و دخترانی بودند که با هم تنها مانده بودند. هورمون ها و کنجکاوی کمتر مطیع بودند. آیا همتایان امپراتوری آنها می توانند تعامل را بر اساس شرایط خود انتخاب کنند یا حفظ کنند؟ حتی یک شیفتگی زودگذر و بی پروا – که به اندازه کافی برای هر کس دیگری رایج است – می تواند به عواقب سلسله تبدیل شود.

با این حال، دشواری نه تنها در محدودیت های تحمیل شده بر عشق، بلکه در امکان شناخته شدن آن است. به عنوان مثال، حتی تاریخ قرن بیستم خانواده من در چانگشا، هونان تا حد زیادی برای من غیرقابل دسترس است، چه رسد به گذشته دورتر آن. قبل از اینکه برای اولین بار به خارج از کشور بروم و چیزی شبیه به بیداری را تجربه کنم، به سختی متوجه شدم که در پس تکه هایی که شنیده بودم چه چیزی نهفته است. مادرم در پنج سالگی یتیم شد. پدرم، پدرش و پدربزرگش با درد در مورد زوال خانواده و اجداد و بستگانی که «کشته شده‌اند» زمزمه می‌کردند، اما شواهد فیزیکی کمی داشتند. چیزی که باقی مانده بود، خاطره کودکی پدرم از یک دستور بود: “همه چیز را بسوزان! و فرار کن.” سوابق و ثروت به دست خود خانواده از بین رفت. آنها نمی خواستند فرزندانشان خیلی چیزها را بدانند یا دلیل آن را کشف کنند. وقتی او زنده بود، پدربزرگم بارها به جای آن یک ضرب المثل قدیمی گفت: «نه ثروت و نه فقر بیش از سه نسل طول نمی‌کشد».

کلوناس در جای دیگری اشاره می‌کند که چگونه انبوه متون باقی‌مانده می‌تواند ناهمواری آنچه را که حفظ می‌کنند بپوشاند. حساب‌های رسمی در خدمت برنامه‌های سیاسی بودند. نوشته‌های خصوصی می‌توانند به شایعات ظاهری واقعی بدهند. هیچکدام دسترسی فوری به احساسات سوژه های خود را ارائه نمی دهند. همانطور که می گوید:

هیچ مدرکی اعم از متن یا مصنوع با بی گناهی مطلق به ما ارائه نمی شود.

داستان‌های محبوب مینگ، داستان‌های رسوایی، منابع غیرقابل تأیید، و بازگویی‌های مدرن که برای اولین بار توجه من را به خود جلب کرد، لذت دانستن کار همه را به ارمغان آورد. کلوناس باعث می شود کمتر مطمئن شوم که این کار را انجام می دهیم. بالاخره وقتی خانواده هم یک کشور است، چه اتفاقی برای عشق می افتد؟ شواهد ممکن است اجازه پاسخ را ندهند. همانطور که کلوناس به ما یادآوری می کند، “نوشتن نیز سکوت ها و استثناهای خود را دارد.”

این کتاب به دلیل دانش، مهارت روایی و نثر ظریف، خواندن را پاداش می دهد. آن کاری را انجام می دهد که تاریخ در بهترین حالت خود می تواند انجام دهد: ساختارهای گذشته را در الگوهای حال قابل مشاهده می کند – درهم تنیدگی مبهم منافع خانوادگی با قدرت سیاسی، مانور برای قدرت، و یادآوری انتخابی که هر دو با آن توجیه می شوند.