آه، اسلشر. زیر ژانر وحشت که نام خود را از قتل های بی رحمانه و روشی که در فیلم رخ می دهد گرفته است. وقتی برای دیدن یک اسلشر می روید، باید آماده باشید تا بسیاری از شخصیت ها منزوی شوند و در نهایت بمیرند – و اغلب به روش های خلاقانه و وحشتناک.
رمان تعلیق جدید من سرما خواند در هسته خود یک فیلم اسلشر به نام هیچ کس نمی تواند فریاد شما را بشنود. بعدی فیلم است چهار مرد جوان که در راه رفتن به خانه ای اجاره ای که قرار بود شب سال نو را در آن بگذرانند در طوفان برف گم می شوند. در عوض، با قاتلی به نام چوب‌جنگ به یک پیست اسکی متروکه می‌رسند و البته اکثراً به سرنوشت وحشتناکی دچار می‌شوند.
در کتاب، فیلم هیچ کس نمی تواند فریاد شما را بشنود در ده سالی که از انتشار آن می گذرد، تبدیل به یک کلاسیک کالت شده است. این بیشتر به خاطر شایعات و شایعات پیرامون فیلمبرداری این فیلم بود، جایی که یکی از بازیگران در یک تصادف ظاهری اسکی ناپدید شد، اگرچه جسد او هرگز پیدا نشد. اکنون بازیگران در همان پیست اسکی که در آن فیلم را فیلمبرداری کردند، دوباره گرد هم می آیند تا دنباله آن را اعلام کنند. و می توانید تصور کنید که درست مانند فیلم اسلشر که سال ها پیش در آن بازی کردند، اوضاع برای آنها چندان خوب پیش نمی رود.
وقتی داشتم کتاب را می نوشتم، لذت بردن از دنیای طرفداران ترسناک و فانتزی و هیجان عمومی پیرامون یک داستان تخیلی – مخصوصاً یک داستان ترسناک، لذت بخش بود. اما اگر به آن فکر کنید، این که فیلم‌های اسلشر محبوب هستند، عجیب است. چرا برای تماشای فیلمی که در آن افراد یک به یک به طرز فجیعی به قتل می رسند، پول و زمان صرف کنیم؟ چرا در وهله اول دوست داریم بترسانیم و وحشت کنیم؟
من خودم رابطه عشق و نفرت با فیلم های ترسناک داشته ام. (اگرچه، البته، بیشتر دوست دارم.) من قطعا چند مورد را تماشا کردم (هالووین، بچه های ذرت) زمانی که برای آنها خیلی کوچک بودم، که من را خاموش کرد و بعد از آن برای هفته ها کابوس هایم را به وجود آورد.
اما پس از آن، زمانی که سال اول دبیرستان بودم، برای تماشا به تئاتر رفتم آب نبات با چند نفر از دوستان و چیزی در مورد تئاتر شلوغ با یک دسته از افراد ترسیده دیگر وجود داشت که همه با عصبانیت می خندیدند و می پریدند و چشمان خود را پنهان می کردند، که مرا درگیر خود کرد. ترس گاهی اوقات می تواند منزوی باشد، اما چیزی در مورد این تجربه مشترک وجود داشت که آن را برای اولین بار سرگرم کننده کرد. ما تاریکی را با هم کاوش کردیم و همیشه امنیت در اعداد وجود دارد.
و آیا این یکی از “قوانین” عالی یک فیلم اسلشر نیست؟ همیشه ما به عنوان یک گروه به هم می چسبیم دومی که برای بررسی سروصدا به تنهایی یا بیرون به زیرزمین می روید، نان تست می کنید.
سال‌ها، از آنجایی که تولد من در هالووین است، میزبان یک مهمانی کوچک بوده‌ام که در آن دوستان برای تماشای یک فیلم ترسناک وحشتناک از دهه‌های 1970 یا 1980 می‌آیند و آن را مسخره می‌کنند. Mystery Science Theatre 3000. اگر همان فیلم‌ها، حتی فیلم‌های کمپ را، در خانه تنها در تاریکی تماشا می‌کردم، احتمالاً روزها روی شانه‌ام نگاه می‌کردم.
در رمانم سعی کردم آن حس اجتماعی را از تماشای یک فیلم ترسناک به صورت گروهی، البته با پیچش، به تصویر بکشم. وقتی بازیگران برای قرار آخر هفته خود به پیست اسکی می‌رسند، طبیعتاً چراغ‌ها را خاموش می‌کنند و فیلمی را تماشا می‌کنند که آنها را به شهرت رساند. از آنجایی که آنها همچنین به قتل‌ها و غم‌هایی که روی پرده‌ها اتفاق می‌افتد می‌خندند – به این که خود سابقشان در برخی موارد کشته می‌شوند – نمی‌توانید به‌عنوان یک خواننده تعجب نکنید که چه چیزی ممکن است پشت صفحه نمایش باشد، چه چیزی ممکن است پس از پخش تیتراژ در انتظار آنها باشد.
و اینجاست که سرگرمی شروع می شود.
