من دور سوم بحث پایانی ام را تمام کرده بودم، بنابراین به سمت دریاچه رفتم تا ببینم جان پتری، دستیار دادستان منطقه من، چگونه وظیفه خود را انجام می دهد.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
آهسته و بی صدا راه می رفتم تا مزاحمش نشم. نزدیکتر که شدم دیدم او با تی شرت، شورت و بیرکن استاک رو به آب روی اسکله ایستاده است. قد بلند و باریک، عینکی روی انتهای دماغش نشسته بود، موهایش کمی ژولیده بود، در مقابل دریاچه ای خالی استدلال قانع کننده ای کرد.
اما در طرف دیگر اسکله متوجه پوزه خاکستری و چشمان سیاه تمساح شدم، بقیه حیوان بی حرکت و غوطه ور در آب. حیوان او را تماشا کرد. از آنجایی که خورشید از آن جهت می تابد، نور همراه با بینایی وحشتناک پترئوس باعث شد که او نتواند آن را ببیند.
این تمساح پیر، محتاط ترین هیئت منصفه ای بود که او تا به حال از او خواسته بود.
* * *
ما دویست مایل از محل وقوع قتل فاصله داشتیم، در یک کلبه شکار در خارج از آلبانی، جورجیا زندگی می‌کردیم و آماده می‌شدیم تا بزرگترین پرونده‌ای را که تا به حال انجام داده‌ام ببندم.
هجده ماه قبل از آن، در 15 دسامبر 2000، در یک شب سرد و بارانی در جورجیا، دروین براون، کلانتر منتخب شهرستان دی کالب (یکی از بزرگترین شهرستان های آتلانتا)، در راهروی خود مورد کمین قرار گرفت و دوازده گلوله خورد. این قتل امواج شوک را در منطقه آتلانتا و جورجیا ایجاد کرد و در سطح ملی و حتی بین المللی گزارش شد. تابستان قبل، براون کلانتر فعلی را در یک کمپین رقابتی داغ که بر اتهامات فساد علیه رئیس فعلی متمرکز بود، شکست داد. یک خبرنگار تحقیقی برای یک ایستگاه تلویزیونی محلی جزئیات تکان دهنده ای را در مورد فساد فاش کرد. براون سه روز تا ادای سوگند فاصله داشت. خانواده او در داخل خانه منتظر او بودند.
همسر دروین یک لباس کلانتری سفارشی برای مراسم سوگند سفارش داد. او آن را داخل در آویزان کرده بود تا اولین چیزی باشد که وقتی وارد خانه می شود می بیند.
عصر همان روز در سردخانه متوجه شدم حلقه ازدواجش پهن شده است. یک گلوله به او اصابت کرده بود. او ظاهراً برای دفاع از خود دستش را بالا برده بود.
به‌عنوان دادستان منطقه، خط‌مشی داشتم که تیمم هر زمان که یک افسر پلیس در حین انجام وظیفه کشته می‌شد، حاضر می‌شد، بنابراین در عرض چند دقیقه خودم را با جسد پر از گلوله کلانتر منتخب براون تنها دیدم. می دانستم که اگر قاتلان را پیدا کنیم، دادستان خواهم بود.
* * *
دادگاه در شهرستان دی کالب برگزار نشد. پوشش رسانه ای بیش از حد بود. قاضی با درخواست دفاعیات مبنی بر انتقال دادگاه موافقت کرد.
دادستان و دفاع باید هر کدام سه شهر را پیشنهاد می کردند. یکی از من ساوانا بود. اگر قرار بود هشت هفته را در جایی بگذرانم، فکر می‌کردم خوب است که نزدیک اقیانوس باشم.
افرادی که “تغییر محل برگزاری” را می شنوند ممکن است آن را به عنوان یک جنبه فنی یا استراتژی وکلای مدافع برای جستجوی گروهی متفاوت از هیئت منصفه در نظر بگیرند. این هم نباید باشد. این به این دلیل اتفاق می‌افتد که یک قاضی در شهرستانی که جرم در آن رخ داده است تشخیص می‌دهد که افرادی که در آنجا زندگی می‌کنند بی‌طرف نیستند و پرونده باید به شهرستان دیگری منتقل شود تا از اجرای عدالت اطمینان حاصل شود.
وقتی حکم صادر شد، فکر کردم پتری با من شوخی می‌کند که اعلام کرد پرونده در آلبانی، مقر شهرستان دوگرتی، در جنوب جورجیا، بررسی خواهد شد. زادگاه من من سه نسل در این خاک شنی زیر خط پشه در گرجستان مدفون هستم.
چند سال قبل از محاکمه، سیل صد ساله باعث شد که رودخانه فلینت بالای قبرستان طغیان کند. تابوت‌ها به‌صورت هرمتیک مهر و موم شده بودند، به طوری که وقتی سیل به آنها می‌رسید، مانند موشک از زمین شلیک می‌کردند. فرد میز، مامور GBI و یکی از مهم ترین افراد در تیم دادستانی من، یک بار به من گفت که در این دنیا از دو چیز می ترسد: مار زنگی و افراد مرده. در طول این سیل، وظیفه فرد این بود که با یک قایق تندرو بر فراز گورستان ببرد و تابوت ها را کمند کرده و آنها را بازگرداند.
مادربزرگم را در یکی از تابوت هایی که در رودخانه فلینت شناور بود، دفن کردند. همیشه فکر می کردم که آیا فرد کسی بود که تابوتش را به قبرستان برگرداند؟
محاکمه در دادگاه منطقه ای که در آن من به عنوان یک وکیل جوان سوگند یاد کرده بودم و جایی که ایالت جورجیا زمانی مارتین لوتر کینگ جونیور را تحت تعقیب قرار داده بود، برگزار شد. زمانی که من پسر بودم دکتر کینگ را تماشا کردم که به پایین اسلپی درایو رفت. با سارا که مراقب من و خواهرم بود کنار پیاده رو ایستاده بودم و نمی دانستم به چه چیزی نگاه می کنم. فکر کردم رژه است.
چهل سال بعد، من در آن دادگاه ایستادم و از دکتر کینگ برای هیئت منصفه نقل قول کردم.
* * *
کلبه شکار تنها جایی بود که در منطقه آلبانی می توانستیم برای دو ماه بی وقفه تیم وکلا و محققین خود را بیابیم. کابینی بود که شبیه کابین قبلی بود اسنافی اسمیت کاریکاتور هفده مایلی دورتر از شهر سقفی حلبی، راه پله ای به اتاق خواب با پنجره هایی روی هر دیوار و یک حوض وجود داشت. بدون گوشی بدون تلویزیون در محوطه شکارگاه کلبه های کوچک دیگری وجود داشت. این همان چیزی است که بزرگترین پرونده فساد و قتل در تاریخ این ایالت از درون به نظر می رسد. وکلا با شلوار کوتاه، جدا از دنیای بیرون، در جنگل بحث می کنند.
* * *
ماه ها قبل، وکیلی که در دفتر من به عنوان دستیار دادستان منطقه کار می کرد، به خانه من آمد.
گفت از او سوال نپرسم. او گفت که می‌داند من اسلحه حمل نمی‌کنم، اما باید حمل آن را شروع کنم و به امنیت 24 ساعته نیاز دارم.
میدونستم چه علامتی داره
وکلا مجازند زمانی که جانشان در خطر است، محرمانه بودن موکل را نقض کنند. نام من در لیست بازدید بود.
بازرسان دفتر من داوطلب شدند تا محافظان من در شیفت کاری باشند. اینها مردان و زنانی بودند که سالها با آنها کار کرده بودم. من به عروسی آنها رفته ام. تولد فرزندانشان را جشن گرفته بودم. بعضی از آنها همسایه های من بودند، آنقدر نزدیک که پیاده به خانه هایشان رفتم. آنها هر سال به مهمانی کریسمس دفتری که من در خانه‌ام برپا می‌کردم می‌آمدند و از توپ‌های پنیر و کلوچه‌های شکری لذت می‌بردند. و حالا حاضر بودند برای محافظت از من یک گلوله بردارند.
* * *
در جورجیا، تقریباً در همه ایالت‌ها، دادستان منطقه فقط در برابر افرادی که به آنها خدمت می‌کند پاسخگو است. (این برخلاف سیستم فدرال است، جایی که دادستان های ایالات متحده تحت نظارت دادستان کل هستند، که به رضایت رئیس جمهور خدمت می کند). پس از به اشتراک گذاشتن شواهد با با تجربه ترین وکلای کارمندم و درخواست نظر آنها، تام کلگ، دستیار ارشد محاکمه من، گفت: “شما رئیس هستید. این تصمیم شماست.” رابرت جکسون، دادستان کل، که بعداً به دادگاه عالی ایالات متحده منصوب شد، در یک سخنرانی در سال 1940 گفت: “دادستان بیش از هر مرد دیگری در آمریکا بر زندگی، آزادی و شهرت کنترل دارد.”
یک سوال منصفانه این است که چرا تصمیم گرفتم دادستان کل این پرونده باشم. اول، من یک دادستان شغلی بودم که قبل از اینکه به عنوان دادستان منطقه انتخاب شوم بیش از 100 پرونده را محاکمه کرده بودم. در بسیاری از دفاتر دادگستری، به ویژه در مناطق شهری، دادستان منطقه عمدتاً یک مدیر است و به ندرت به دادگاه مراجعه می کند. برخی از وکلای منتخب منطقه، چه به عنوان دادستان و چه به عنوان وکیل مدافع، هرگز به یک پرونده جنایی رسیدگی نکرده اند. سالن دادگاه جعبه ماسه من بود.
دوم، مسئولیت نهایی محکومیت یا تبرئه بر گردن من به عنوان دادستان منطقه است. من می خواستم اگر مسئولیت برد یا باخت را به عهده بگیرم، مسئول باشم. همچنین تعدادی از بهترین و با تجربه ترین وکلای کشور را داشتم که به من کمک می کردند. من تنها نبودم
در نهایت، این پرونده برای افرادی که من برای خدمت انتخاب شدم بسیار مهم بود. یک کلانتر منتخب قبل از اینکه بتواند سوگند یاد کند کشته شد. رأی دهندگان در یکی از بزرگترین مناطق شهری کشور قبل از اینکه نامزد مورد نظرشان بتواند خدمت کند، رأی خود را از دست دادند. تحقیقات ما الگویی از فساد در مقیاسی را نشان داد که هیچ یک از ما قبل از ترور نمی توانستیم تصورش را بکنیم.
***
همانطور که برای نوشتن داستان این پرونده قلم روی کاغذ گذاشتم یک شب بارانی در گرجستان (پرومته/سیمون و شوستر)، از این که چگونه مسائل در این مورد امروز مرتبط و به موقع باقی مانده اند، شگفت زده شدم. قدرت سیستم عدالت کیفری ما به داشتن افرادی بستگی دارد که به خدمات عمومی، صداقت و حمایت از حاکمیت قانون متعهد باشند.
* * *
پتری بخش پایانی خود را به هیئت منصفه دوازده نفره داد. (مدتی بود که او از قاضی منصفه با پوزه مطلع شد.)
وقتی حکم صادر شد، خبرنگاری که سالها می‌شناختم، کسی که در وهله اول به شکستن این پرونده کمک کرده بود، از من پرسید که قرار است بعداً چه کار کنم. به او گفتم که می‌خواهم یک بسته شش تکه، سی‌دی‌های جیمی بافت و بوم باکسم را بردارم و به ساحل بروم.
ما برمودا را انتخاب کردیم. خانواده من از بودن دور از کانون توجه، در جزیره ای با برخی از سختگیرانه ترین قوانین اسلحه در جهان قدردانی می کردند.
