رمان های معمایی ادبی – توصیه های تخصصی پنج کتاب

تیاز اینکه با پیشنهاد پنج رمان معمایی ادبی موافقت کردید متشکریم. مانند کتاب‌های عاشقانه، من فکر می‌کنم رمان‌هایی هستند که در ژانر تجاری «معمایی» قرار می‌گیرند، اما همچنین اکوسیستم بسیار گسترده‌تری از کتاب‌ها وجود دارند که از رمز و راز به عنوان وسیله‌ای برای پیشبرد طرح استفاده می‌کنند.

بله، جالب است. اطلاق برچسب «ادبی» به یک ژانر – چه معمایی باشد، چه ترسناک و هر چیز دیگری – لایه‌ای از اغماض می‌افزاید. مانند: اینها رمان های معمایی هستند برای بزرگسالان.

برخلاف تمام رمان‌های رازآلود دیگر، که بنابراین باید به طور ضمنی، کودکان باشند.

درست است اما من فکر می کنم که می تواند یکی از دو راه باشد. این می تواند به این معنی باشد که توجه بیشتری به نثر وجود دارد – که نثر به همان اندازه با طرح داستان اهمیت دارد – یا اینکه نسخه بسیار سبکی از این ژانر است. بنابراین می تواند یک رمان ادبی باشد اما با عناصر رمزآلود.

به عنوان یک کتابفروش، می دانم که خوانندگان وقتی به بخش خاصی از کتابفروشی می روند، انتظارات خاصی دارند. ویژگی ژانر در انتظار است. حداقل تا حدی.

بنابراین وقتی می گویید “ادبی”. [blank]به نظر می‌رسد که این رمان بیشتر فکری خواهد بود یا تاکید کمتری بر کیفیت صفحه‌گردانی رمان ژانر استاندارد شما خواهد داشت.

همانطور که گفته شد، کتاب هایی که من انتخاب کرده ام در همه جا وجود دارد. برخی ادبی هستند زیرا نثر عالی دارند یا از زاویه جالبی به معما می پردازند. اما من واقعاً فکر می کنم که آنها خیلی به این ژانر علاقه دارند و از آن نمی ترسند.

رمان اخیر شما، ناظر، یک نمودار ژانر جالب ون را می سازد. دارای عناصر رمزآلود، عناصر ترسناک و از نظر سبک یا از نظر کیفیت نوشتار ادبی است. اینطوری بهش فکر میکنی؟

زمانی که رمان را می‌فروختیم، تنها چیزی که روی آن قاطع بودم این بود که می‌خواستم آن را در بخش ترسناک قرار دهم. این که باید خیلی رمانی ترسناک باشد، اما در آن می‌تواند حاوی چیزهای زیادی باشد.

من خودم را بیشتر یک داستان نویس می دانم و زیاد می خوانم. فکر می کنم ادبیات داستانی من به سمت ادبیات نظری گرایش دارد. تا زمانی که کتاب منتشر شد، مردم به من گفتند که بخشی از رمان معمایی است. این به طور ارگانیک از طرح داستانی می آید که در مورد زن جوانی است که به دنبال مادرش می گردد و تمام این چیزهایی را که مخفی نگه داشته شده کشف می کند.

نمی خواستم از عناصر این ژانر فرار کنم، برایم خیلی مهم بود که در «داستان عمومی» این موضوع رها نشود.

آیا می توانیم به توصیه های کتاب شما نگاهی بیندازیم؟ بیایید با Tana French شروع کنیم در جنگل، که اولین رمان او در سال 2007 بود.

این یک کتاب شگفت انگیز است. یکی از دوستانم که اصلا اهل ژانر نیست مدام در مورد آن صحبت می کند. من این را جالب دیدم. بلافاصله فکر کردم: باید چیزی خارج از طرح در جریان باشد تا او علاقه مند شود.

رمان های تانا فرنچ قابل توجه است. اولاً، نثر واقعاً عالی است – او به جملات خود و صدای چیزها اهمیت می دهد. اما همچنین ژانر معمایی یک ژانر بسیار پربار برای روانشناسی و کاوش در زندگی درونی شخصیت ها است – و او یک راوی غیر قابل اعتماد واقعا عالی دارد. در جنگل. این حس وجود دارد که راوی درباره چیزی به خودش دروغ می گوید و این برای کار آنها که کارآگاه بودن است ضروری است. دروغ در انتهای رمان به شکلی بسیار جالب پخش می شود.

تانا فرنچ سریال مورد علاقه من را هم می نویسد که لازم نیست آن ها را به ترتیب بخوانید. شخصیت‌های تکراری وجود دارند، اما ممکن است شخصیتی در کتاب بعدی بسیار قدیمی‌تر باشد یا در پس‌زمینه کتاب دیگری باشد. یه همچین چیزی

بله، من واقعاً آن را در مورد نوشته امیلی سنت جان مندل دوست دارم – طرفداران درباره “ماندلورس” صحبت می کنند – یا حتی جنیفر ایگان بازدید از تیم گون و خانه نبات. داستان ها دقیقاً به هم مرتبط نیستند، اما شما این حس را پیدا می کنید که شخصیت های تکرار شونده به وجود خود ادامه می دهند و زندگی هایی خارج از خود کتاب ها دارند.

درست است، این یک راه بسیار سخاوتمندانه برای ساخت یک سریال است، به این معنا که: هر زمان که خواستید شروع کنید. لازم نیست از اینجا شروع کنید. هر چند به نظر من باید با آن شروع کنید در جنگل.

همچنین کتاب بسیار ترسناکی است. این دلیل دیگری است که من واقعاً آن را دوست دارم – احساس می کنم هر لحظه ممکن است به یک رمان ترسناک تبدیل شود. او روشی شگفت‌انگیز و نگران‌کننده برای نوشتن درباره جنگل و طبیعت و تلاش برای متوقف کردن طبیعت دارد. محیط تقریباً اراده ای برای خود دارد.

اینها بذرهایی هستند که برای رمان خودم کاشته شده اند و تقریباً همان طرز فکری است که در هنگام نوشتن داشتم. ناظر. منظره به گونه ای زنده و حتی از شما آگاه است که نمی توان آن را به آگاهی انسان نسبت داد. بزرگتر و پراکنده تر از آن است.

ج در جنگل، لحظات باورنکردنی وجود دارد که شخصی به تنهایی بیرون می رود، یک اتفاق تقریبا روانگردان زمانی رخ می دهد که خود یا کنترل خود را در واقعیت از دست می دهد.

من عاشق این رمان و کل مجموعه قتل دوبلین هستم. همه آنها کتابهای بسیار خوبی هستند و همه بسیار متفاوت هستند. به نظر می رسد هر رمان در این مجموعه بر عناصر مختلف ژانر تأکید دارد. به عنوان مثال، در مورد بعدی، یکی از کارآگاهان جسدی را پیدا می کند که دقیقا همتای اوست. او به گروهی نفوذ می کند که این شخص در آن حضور داشته است زیرا آنها متوجه نمی شوند که این شخص مرده است.

عالی، ممنون بیایید در مورد آن صحبت کنیم زن سفیدپوش رمان احساسی ویکتوریایی نوشته ویلکی کالینز.

به نظر من ویلکی کالینز نویسنده شگفت انگیزی است. او معاصر چارلز دیکنز بود، اما – مانند دیکنز – تعجب خواهید کرد که چقدر معاصر به نظر می رسد. من واقعا بین این و کتابش سرگردانم سنگ ماه که همچنین واقعا شگفت انگیز است اما بیشتر یک رمان پلیسی است.

زن سفیدپوش سارا واترز نوشت: در یک بازی تلفنی اقتباس شده است اسمیت انگشتی، که تقریباً بازگویی است زن سفیدپوش، پس از آن پارک چان ووک کارگردان کره جنوبی رمان سارا واترز را اقتباس کرد خدمتکار. من دیدم خدمتکار اول، سپس رمان را خواندم، سپس تمام راه را به منبع اصلی که بسیار پیچیده و غنی است، برگشتم.

اساساً مربوط به نهادینه شدن اجباری زنان و ناراحتی زنان در بخش‌های خاصی از جامعه و نحوه پنهان شدن آنهاست. از آنجا نوعی رمز و راز نشات می‌گیرد که در آن مردم سعی می‌کنند بفهمند چه اتفاقی برای افراد دیگر افتاده است و با یک بوروکراسی با بودجه بسیار خوب روبرو می‌شوند که سیستم حقوقی و همچنین آداب اجتماعی انگلستان در آن زمان است.

نوشته کالینز عمیقاً پرتنش است. عناصری از گوتیک وجود دارد که ظاهر می شود و – مانند آن در جنگل – مواقعی وجود دارد که احساس می شود یک روح در شرف ظهور است.

ویلکی کالینز نسبت به افرادی که در شرایط ناامید هستند، کنجکاوی و همدلی واقعی نشان می دهد. ظاهراً دیکنز برای نوشتن در مورد کار کودکان و آسیب های اجتماعی انگلستان احترام زیادی قائل بود. آنها دوست بودند. کالینز به روح و روان اشراف بریتانیایی و کسانی که با آنها در تماس بودند بسیار علاقه مند است.

او همچنین نویسنده بسیار بامزه ای است. می توانید بگیرید زن سفیدپوش امروز و پیدا کردن بسیاری از سرگرم کننده صفحه.

سپس شما انتخاب کرده اید که Dorothy B. Hughes را توصیه کنید در یک مکان خلوت، که اولین بار در سال 1947 منتشر شد.

خیلی نوآر است و نوعی حس گوشتی به آن می دهد. اما چیزی که آن را بالا می‌برد – اگرچه من از نامیدن آن مردد هستم، زیرا نشان می‌دهد که ژانر معمایی به نوعی پایین‌تر است – این است که ما رمان را از طریق ذهنیت آنتاگونیست می‌بینیم. این اصلاً یک اسپویلر نیست، شما خیلی درون سر او هستید و دیدگاه بسیار شکسته او از جهان را می بینید.

او یک دریفت کهنه کار در لس آنجلس است و زن ستیزی بسیار شدیدی دارد که به طرز جالبی ظاهر می شود. او بلافاصله نمی تواند تنها باشد، اما از شرکت زنان نیز متنفر است. زنان کسانی هستند که او می کشد.

بنابراین این رمانی است که شما قبلاً می شناسید چه کسی قاتل است بنابراین راز این است که چگونه و آیا او دستگیر خواهد شد. یکی از دوستان خوب او افسر پلیس است، اما – بدون خراب کردن رمان – این پلیس نخواهد بود که متوجه می شود. در غیر این صورت، پلیس آنقدر درگیر ایده خود در مورد اینکه یک جنایتکار باید چگونه باشد، فکر می کند که نمی تواند آنچه را که در مقابل آنها قرار دارد ببیند.

این یک رمان بسیار کوتاه است، اما هنوز اندازه مناسبی دارد، زیرا تجربه ای بسیار درونی از حضور در سر این شخص است. من فکر می کنم نگه داشتن آن بیشتر از حد باشد. نوشته دوروتی بی هیوز شگفت انگیز است. می توانم صدا را در سرم بشنوم؛ تاریک است و کاملاً شکل گرفته است.

آنها یک اقتباس سینمایی را با همفری بوگارت انجام دادند. بسیار خوب، اما آنها خیلی تغییر کردند و صادقانه بگویم به ضرر فیلم بودند. ولی رمان واقعا خوبه شما برای این شخص احساس همدردی نمی کنید، اما او را درک می کنید. او به گونه ای با شما قابل ارتباط می شود که به نظر من در رمان های معمایی نادر است، که می تواند بیشتر به آسیب شناسی جنایت یا رفتار غیرعادی علاقه داشته باشد. در این، شما عمیقاً درک می کنید که چرا او چنین احساسی دارد، حتی اگر این لزوماً باعث نمی شود که بخواهید او را نجات دهید.

چه چیزی در لس آنجلس وجود دارد که آن را برای نوآر بسیار مناسب می کند؟

این سوال خوبی است. تعداد زیادی نوآر قابل توجه در لس آنجلس اتفاق می افتد.

من فکر می کنم یک دوگانگی در LA وجود دارد، درست است؟ این منطقه بسیار معتدل، بسیار بت است، و پس از آن صنعت سرگرمی به عنوان جواهر تاج آن عمل می کند. من تقریباً یکی از Connie Willis را اضافه کردم یک بازسازی، اما کاملاً درست به نظر نمی رسید. این یک رمز و راز علمی تخیلی و هشدار اسپویلر است، دو کتاب بعدی در این فهرست نیز رمان‌های معمایی علمی تخیلی هستند.

یک بازسازی در هالیوودی در آینده اتفاق می‌افتد که در آن همه استودیوها ترکیب شده‌اند و به جای ساخت فیلم‌های جدید، اساساً آنها را با هوش مصنوعی تولید می‌کنند. ما اکنون به آنجا می رویم. همه این چیزهای واقعاً مشکوک در پس‌زمینه اتفاق می‌افتند یا اجازه دارند در حالی که همه حواسشان پرت است اتفاق بیفتد. من فکر می کنم لس آنجلس یک میدان آزمایشی عالی برای این نوع روایت است. همیشه چیزی وجود دارد که واقعاً به آن توجه نمی کنید. افرادی در جلو هستند، اما در عقب نیز افرادی هستند، درست است؟ افرادی که مجبورند با عواقب اعمال افرادی که به آنها توجه می کنید کنار بیایند.

فکر می‌کنم در لس‌آنجلس اغراق‌آمیزتر است و برای اتفاقات بد، محیطی بسیار سرگرم‌کننده ایجاد می‌کند.

درخشان میشه بیشتر در موردش صحبت کنیم مرد قرض گرفته شده توسط جین ولف؟ این کتابی است که من اصلا با آن آشنایی نداشتم.

بله، بنابراین جین ولف یک نویسنده علمی تخیلی از دهه 1970 تا 2010 بود. او یکی از نویسندگان مورد علاقه من است. او در نثر خود از اشارات ادبی زیادی استفاده می کند. او را اغلب با ملویل مقایسه می‌کنند – نه به این دلیل که مبهم است، بلکه به این دلیل که گاهی اوقات در سطح داستان چالش برانگیز است. گاهی اوقات احساس می‌کنید که نمی‌دانید چه خبر است. ولی جملاتش قشنگه

مرد قرض گرفته شده پیش فرض جالبی دارد در آینده اتفاق می‌افتد، جایی که می‌توانید نسخه‌های شبیه‌سازی‌شده نویسندگان را از کتابخانه اجاره کنید. این کلون ها با تمام خاطرات اصلی آن نویسندگان دانلود می شوند. یک عاقبت وجود دارد، امانت بین کتابخانه ای، که در آن زنی به جای مراجعه به پلیس سعی در حل یک قتل با بررسی یک نویسنده معمایی دارد.

خیلی خوب

این خیلی متا است. اما مرد قرض گرفته شده بسیار خنده دار، بسیار پیچیده، و در جاهایی بسیار معقول است. ارجاعات آن می تواند کاملاً فلسفی باشد. ظاهراً این کلون با این ایده دست و پنجه نرم می کند که از نظر فنی انسان نیست زیرا او خلق شده است و خاطراتش دقیقاً متعلق به او نیست.

جین ولف بیشتر به خاطر مجموعه چهار رمانش به نام «کتاب خورشید نو» شناخته می شود. در مقایسه این بسیار متفاوت است. زبان برهنه دارد. بعضی جاها کمی کم است. هر دو مرد قرض گرفته شده و امانت بین کتابخانه ای آنها اصلاً طولانی نیستند. اما آنها ارزش جستجو را دارند. آنها واقعاً عجیب هستند.

این چیزی است که من عاشق شنیدن آن هستم. من عاشق فرنی هستم. یکی از کتاب های مورد علاقه من نوشته چاینا میویل است شهر و شهر، که یک نوآر سخت جوشان است که در یک موقعیت سیاسی بسیار عجیب و گمانه زنی می گذرد.

بله، من تازه رمان جدیدش را تمام کردم گل رزکه حدود 1200 صفحه است. شگفت انگیز است. من هم چند هفته پیش افتخار مصاحبه با او را داشتم یک فراری. این گل رز است یک رمان ترسناک است، اما بسیاری از آن درباره ضد شورشیان بریتانیایی است. این وحشی است. او کار بسیار خوبی را انجام می دهد که همه چیز را با هم ترکیب می کند و می بیند که چه چیزی بیرون می آید.

شهر و شهر یک نمونه واقعا عالی از نوآر است که به نوعی متافیزیکی نیز هست. فانتزی تاریک. من دقیقا نمی دانم چیست و این به اعتبار آن است. این چیزی است که آن را بسیار خوب می کند.

من باید ما را به لیست توصیه های شما که با آن ختم می شود ارجاع دهم مسافرخانه کوهنورد مرده توسط آرکادی و بوریس استروگاتسکی.

بله، برادران استروگاتسکی. آنها احتمالا بیشتر برای این رمان به نام شناخته شده اند پیک نیک کنار جادهکه توسط آندری تارکوفسکی در فیلم خود اقتباس شد استاکر. آنها طنزپردازان روسی هستند که رمان های ژانر زیادی نوشتند. مطالب آنها بسیار سیاسی بود و توسط دولت شوروی سانسور شده بود.

ج مسافرخانه کوهنورد مرده، با ژانر بازی می کنند و قوانین آن را زیر پا می گذارند. این یک معمای اتاق قفل شده با بازیگران زیادی از شخصیت‌ها است که در زمستان در یک اقامتگاه اسکی به دام می‌افتند. همه خیلی عجیب رفتار می کنند. و این مرد، یک شخصیت کارآگاه، در تلاش است تا بفهمد چه خبر است.

این رمان با پوچ بودن رمان های معمایی بازی می کند. زیرا در رمان معمولی آگاتا کریستی یک پوچی ذاتی وجود دارد، که می‌گوید: همه این جزئیات سرنخ هستند و قرار است چیزی را جمع کنند.

بله این یک نوع نمایشنامه ادبی است.

کتاب گاهی اوقات بسیار پیچیده است. یک روند کاملاً مبهم برای ملاقات با همه این افراد وجود دارد، مشاهده رفتار مشکوک آنها، سپس یک شاه ماهی قرمز می شود و متوجه می شوید که روی همه افراد اشتباه تمرکز کرده اید.

جالب اینجاست که آنها با این توقع بازی می کنند که در نهایت همه چیز معنا پیدا کند. آنها در هر مرحله این را خنثی می کنند. آنچه در واقع اتفاق می‌افتد، چیزی نزدیک به آن چیزی نیست که کتاب در ابتدا شما را به آن سوق می‌دهد، و منسجمی نیست که یک رمان رازآلود باید منسجم باشد – در پایان وقتی متوجه شدید دقیقاً چه اتفاقی در حال رخ دادن است، همه را در یک کمان بپیچید. آنها آن را برای شما قرار نمی دهند. هرج و مرج همچنان ادامه دارد و اگر هیچ چیز دیگری نباشد، شتاب بیشتری می گیرد.

با گذشتن از رمان، که خیلی طولانی نیست، خیلی چیزها به هم می ریزند، و در پایان مثل این است که عیسی، چطور از A به B رسیدیم؟ برای اینکه در توصیف این رمان گم نشم، باید این را هم بگویم که بسیار سرگرم کننده است. خیلی مسخره است و مردم خیلی عجیب رفتار می کنند.

شخص اصلی چیزی شبیه ابزار است. در رمان های معمایی، به خصوص رمان های نوآر اولیه، نوعی زن ستیزی نهفته وجود دارد و با این انتظار بازی می کنند. نحوه عملکرد کارآگاه را به شیوه ای آشکار نشان می دهد: او دارای سوگیری ها و نقاط کور است و ناتوانی در توجه یا حتی در نظر گرفتن شخصیت های خاص.

چندین بار اقتباس شده است، هرچند من هیچ یک از اقتباس‌ها را ندیده‌ام. من فکر می کنم ممکن است غیرممکن باشد – شما باید در چنین طول موج خاصی باشید تا بفهمید این رمان چه می کند و از اعتقادات آن پیروی کنید که گیج کننده هستند. اما خوب است، واقعاً خنده‌دار است و از شما دعوت می‌کند تا در پایان دوباره آن را بخوانید تا ببینید چه جزئیاتی را که در تمام مدت وجود داشت را از دست داده‌اید.

بله، و این ما را به آرامی به بحثی که در ابتدای دو طرز تفکر متفاوت درباره «رمان‌های معمایی ادبی» داشتیم بازمی‌گرداند: اینکه می‌توانید نمونه‌های باکیفیتی از این ژانر داشته باشید، مانند تانا فرنچ. در جنگل، و سپس نوع دیگر، که در مورد انفجار قراردادها، مانند مسافرخانه کوهنورد مرده.

من همچنین اخیراً با نویسنده استیون گراهام جونز صحبت کردم. او یک نویسنده ترسناک است و در مورد اینکه چگونه یک لحظه وحشتناک بسیار بزرگ در حال حاضر در جریان است، حداقل در ایالات متحده صحبت می کرد. او حدس می‌زند که این به این دلیل است که وحشت به‌عنوان یک ژانر – هر چقدر هم که وحشتناک است – پایانی دارد. همه چیز در حال حاضر خیلی وحشتناک است. احساس می کنید بی پایان هستید، اما رمان های ترسناک، مهم نیست که چه اتفاقی می افتد، شما را به پایان می رساند.

و این برای رمان های معمایی نیز صدق می کند. در اصل.

اگر چه چیزی که به اکثر رمان هایی که امروز در مورد آنها صحبت کردم اهمیت می دهم پروژه رمان من بود ناظراین است که آنها یک نتیجه گیری دارند، اما لزوماً شما را با آن احساس کاتارسیس یا وضوح واقعی رها نمی کنند. این حس وجود دارد که چیزی کاملاً تمام نشده است، یا اینکه فقط بخشی از یک روایت بزرگتر است که نمی توانید ببینید. برای من، این جالب تر از رمانی است که به زیبایی در یک کمان بسته شده است.