حداقل عشق اثر یوکیکو موتویا

علیرغم جریان پیوسته آثاری از همه ژانرها که اکنون به انگلیسی ترجمه می شوند، هنوز ممکن است زمان زیادی طول بکشد تا حتی آثار نویسندگان برنده جایزه در غرب ظاهر شوند. رمان بیست سال پیش نویسنده و نمایشنامه نویس یوکیکو موتویا، حداقل عشق، در ژاپن منتشر شد و نامزد جایزه آکوتاگاوا شد. این اولین نامزدی او از چهار نامزدی آکوتاگاوا خواهد بود. در او در سال 2015 برای داستان کوتاه «ازدواج عجیب و غریب» که به زبان انگلیسی در مجموعه منتشر شده است، برنده جایزه شد. بدنساز تنها، ترجمه آسا یوندا. اما چیزهای بیشتری در راه بود حداقل عشق، و در سال 2018 داستان به صورت فیلمنامه اقتباس شد. در پاییز امسال، سرانجام ترجمه انگلیسی کامیل اسپیالسکی در ایالات متحده، بریتانیا و کانادا منتشر شد. اگرچه این کتاب کمتر از 100 صفحه است و می توان آن را در یک محیط خواند، اما روایتی سنگین با شخصیت های پیچیده است که رقیب داستان های طولانی تر است و برای طرفداران نوآر و تریلرهای روانی جذاب خواهد بود.

یاسوکو زنی بیست و پنج ساله است که زمان بیشتری را در رختخواب می گذراند تا در یکی از چندین شغلی که از سه سال قبل از زمانی که با دوست پسرش سوناکی نقل مکان کرده است سعی در انجام آن دارد. او بخشی از یک انجمن آنلاین افراد مبتلا به پرخوابی است و در ابتدا فکر می کرد که او اولین کسی بود که از این اصطلاح استفاده کرد:

من نسبتاً اخیراً شروع به ارسال پست در فروم کردم و حس رفاقت با دیگرانی که همین مشکلات را دارند جذب شدم. فکر می‌کردم با زنگ زدن به خواب‌آلود بسیار باهوش هستم پرخوابی، برخلاف بی خوابی، و با تعجب متوجه شدم که دیگران از این کلمه به گونه ای استفاده می کنند که انگار یک دانش عمومی است.

راه رفتن او در خواب ناشی از افسردگی اوست که به مادرش می رسد. او نمی تواند لذت زیادی در زندگی خود بیابد و قبل از ملاقات با سوناکی در یک میکسر، مدرسه طراحی را رها کرده است. او از همان ابتدا او را خسته کننده می دانست، حتی اگر سردبیر یک روزنامه معروف بود. این دو بلافاصله پس از شروع قرار ملاقات با هم نقل مکان می‌کنند و به همان اندازه که او سعی می‌کند کارهای خانه مانند آشپزی و نظافت را انجام دهد، او بیشتر روز را می‌خوابد. سوناکی شکایت نمی کند و خیلی کم از او می پرسد.

در اواسط داستان، آندو دوست دختر سابق سوناکی به دنبال یاسوکو می گردد تا به او اطلاع دهد که او و سوناکی هرگز رابطه ای با هم نداشته اند. آندو می خواهد مطمئن شود که تصمیم درستی برای جدایی از او گرفته است. او همچنین یاسوکو را به اتلاف وقت سوناکی و استفاده از آن برای آپارتمان و پول خود متهم می کند. این رویارویی فقط یاسوکو را به افسردگی عمیق تری می برد:

مدتی است که آخرین بار در خط تیراندازی چنین بدخواهی بودم و از نظر روحی کاملاً شکسته شده ام. زخمی که داشتم آرام آرام بهبود می‌دادم، بی‌رحمانه با پاشنه آن چکمه باز شد.

قلدری آندو به تعقیب تبدیل می شود و حتی بدتر از افسردگی یاسوکو به نظر می رسد. وقتی آندو تقریباً یاسوکو را مجبور می‌کند با او برای شام بیرون برود، فقط برای اینکه او را به خاطر خوابیدن تمام روز سرزنش کند، در نهایت از رستوران می‌پرسد که آیا یاسوکو را استخدام می‌کنند یا خیر.

در رستوران خانوادگی یک گروه رنگارنگ از شخصیت ها کار می کنند و یاسوکو در نهایت همکاران دوست داشتنی پیدا می کند. و درست همانطور که به نظر می رسد یاسوکو در نهایت می تواند شغلی را حفظ کند، او درگیر این سوال است که چرا سوناکی با او می ماند و در واقع از رابطه آنها چه چیزی به دست می آورد. داستان با پرداختن یاسوکو به این مسائل به پایان می رسد.

به همان اندازه که افسردگی یوسوکو در مرکز داستان قرار دارد، می تواند کاملاً طنزآمیز نیز باشد. شوخ طبعی تند و اغلب خشک او از همان ابتدای کتاب ظاهر می شود، قبل از اینکه با سوناکی آشنا شود و شروع به قرار ملاقات کند:

یک ماه پیش، یکی از بچه های کار نیمه وقت من در یک سوپرمارکت به طور تصادفی از من خواست بیرون. این تصور که حتی چنین فرد ناامیدی فکر می کرد فرصتی دارد مرا در افسردگی فرو برد.

تصور شخصیت‌های موتویا و صحنه‌های این داستان روی پرده بزرگ سخت نیست، بنابراین جای تعجب نیست که این رمان برای فیلم‌برداری در ژاپن اقتباس شده است. و اکنون خوانندگان انگلیسی می توانند ترجمه کامیل اسپیالسکی را بخوانند.