«زیر موج کاناگاوا» که عموماً با نام «موج بزرگ» شناخته می‌شود، بدون شک معروف‌ترین چاپ چوبی ژاپنی است. همچنین شناخته شده ترین اثر هنر ژاپنی است دادگاه عالی. از هر کسی که به این ژانر علاقه مند است بپرسید و آنها به شما خواهند گفت که توسط Katsushika Hokusai (1760-1849) ساخته شده است، که البته درست است. اما این انتساب تنها بخشی از داستان را بیان می کند. این واقعیت را مبهم می کند که تولید ukiyo-eیا Images of the Floating World، یک تلاش جمعی بود که بسیاری از همکاران دیگر را درگیر خود کرد.
نیروی محرکه این فرآیند ناشر بود. او بودجه را جمع آوری کرد، طراحی را سفارش داد، صنعتگران را انتخاب کرد، برخی از مواد را تهیه کرد، به دنبال تایید سانسور شد و حتی فروش و گاهی اوقات توزیع را سازمان داد. آندریاس مارکس در مقاله ای آموزنده می نویسد که او همچنین تمام خطرات را پذیرفت که این راهنمای چشمگیر را برای ناشران ukiyo-e، منبت کاران، چاپخانه ها و سانسورچیان باز می کند. اگر این سرمایه گذاری با شکست مواجه می شد، او “باید در برابر ضررهای مالی مقاومت کند و سرمایه کافی را حفظ کند” تا بتواند در تجارت بماند.
این کار آسانی نبود. بازار چاپ های چوبی در توکوگاوا ژاپن بسیار رقابتی بود. در اوج خود در سال 1840، بیش از 250 شرکت در منطقه فعال بودند. مارکس توضیح می‌دهد که برای موفقیت، ناشران به مهارت‌های کارآفرینی و همچنین «احساس شدید مد و حال و هوای بازار» نیاز داشتند.
فرآیند تولید اغلب با ارائه ایده توسط ناشر به طراح آغاز می شود. پس از توافق بر سر ترکیب، این هنرمند که مانند همه همسالان خود آموزش نقاش را دیده بود، از قلم مو و مرکب برای تهیه نقاشی استفاده کرد. هیچ رنگی در این مرحله گنجانده نشده است. همه چیز سیاه و سفید بود
اگر ناشر راضی بود، مطالب به منبت کاری به انتخاب او منتقل می شد. در برخی موارد، هنرمندان با سابقه می توانستند شخص خاصی را ادعا کنند، اما این نسبتاً نادر بود. نجار منتخب سپس یک نمونه آزمایشی تهیه کرد که در آن هنرمند رنگ های مورد استفاده را نشان داد. بر اساس پالت و پیچیدگی طرح، او همچنین تعداد بلوک‌های مورد نیاز برای نمایش صادقانه دیدگاه طراح را تخمین زد. غیرمعمول نیست که یک منبت‌کار از پیچیدگی یک موتیف خاص غر بزند و از دشواری انتقال آن بر روی بلوک‌های چوبی غر بزند، اما بهترین آنها همیشه کار می‌کردند.
پس از تکمیل، بلوک‌ها، که متعلق به ناشر بود، به چاپخانه‌ای تحویل داده شد که هر تعداد چاپ سفارش داده شد، چاپ کرد. در صورت درخواست، چاپگر همچنین می‌تواند نکات مجللی مانند نقش برجسته یا میکای پودری را اضافه کند تا بخش‌هایی از حکاکی را درخشان کند. یک صنعتگر خوب می تواند بین 700 تا 800 نسخه در روز تولید کند.
این فرآیند تولید در طول بیشتر تاریخ ukiyo-e، به ویژه از ظهور چاپ های تمام رنگی در نیمه دوم دهه 1700 تا اوایل دهه 1920 ثابت ماند.هفتم قرن همه هنرمندان، از استادان اولیه مانند اوتامارو (1753-1806) و کیوناگا (1752-1815) تا نسل های بعدی Ogata Gekko (1859-1920) و Migita Toshihide (1863-1925) در این ساختار کار کردند. Ukiyo-e یک تجارت بود و اینطوری کار می کرد.
امروزه یافتن چاپ های با کیفیت خوب نسبتاً آسان است، اما تعیین دقیق آنها می تواند بسیار دشوار باشد. نه بلوک‌ها و نه چاپ‌ها تاریخ را نشان نمی‌دهند، و تعداد کمی از سوابق از زمینه‌ای که در آن ساخته شده‌اند باقی مانده‌اند، بنابراین ما باید به سرنخ‌های دیگر برای تعیین زمان‌شناسی تکیه کنیم. خوشبختانه، تقریباً همه ukiyo-e تمبرهای ناشر و سانسور، و گاهی اوقات تمبرهای کارور را نشان می دهند. بنابراین، دانستن زمان فعال بودن این افراد شواهد ارزشمندی را در مورد زمان ظاهر شدن این کنده کاری در بازار ارائه می دهد.
اینجاست که ارزش این کتاب مشخص می‌شود. این کتاب اساساً فرهنگ لغت پرحجمی از 2086 ناشر است، همراه با تمبرهای آنها، سری اصلی شماره‌هایی که منتشر کرده‌اند و سایر جزئیات مرتبط. اطلاعات مشابهی برای 585 حکاکی و 286 چاپگر در دسترس است، و فصل جداگانه ای تمبرهای باشگاه های شعر را ارائه می دهد که به طور منظم سفارش می دهند. سوریمونویعنی چاپ هایی که برای فروش عمومی نیستند. در مجموع، بیش از 4000 تمبر دقیقاً همانطور که روی اثر هنری ظاهر شده است، تکثیر شده است.
این نسخه یک نسخه به روز شده و بسیار توسعه یافته از یک کار قبلی است، ناشران چاپ های چوبی ژاپنی: یک خلاصه، همچنین توسط آندریاس مارکس که توسط Brill/Hotei در سال 2011 منتشر شد و مدت زیادی است که چاپ نشده است. این دستاوردی از تحقیق و ترکیب است که احتمالاً یک اثر مرجع برای نسل بعدی محققان، فروشندگان و مجموعه داران جدی باقی خواهد ماند.
ناشران، طراحان، منبت‌کاران و چاپخانه‌ها در یک رابطه همزیستی کار می‌کردند. هر یک از آنها را بردارید و کل عمارت ukiyo-e فرو می ریزد. در نتیجه، روابط نزدیک – البته نه انحصاری – اغلب بین آنها شکل می گیرد. هوکوسای در اواسط دهه 1780 با ناشر نیشیمورایا شروع به همکاری کرد و نیم قرن بعد این دو هنوز با هم همکاری می کنند، به ویژه در سی و شش نما از کوه فوجی، سریالی که موج بزرگ به آن تعلق دارد. به همین ترتیب با اگاوا تومکیچی، یک بلوک برش بسیار ماهر که بیش از 20 سال با هوکوسای کار می کرد.
بسیاری از زندگی و کار افرادی که ukiyo-e را ایجاد کردند در هاله ای از رمز و راز باقی مانده است. اما به لطف آندریاس مارکس، اکنون می‌توانیم بین بسیاری از افرادی که یکی از منحصربه‌فردترین هنرهای ژاپن را زنده کرده‌اند، ارتباطات جدیدی برقرار کنیم.
