باید بدانم چگونه فراموش کردم که می خواهم بمیرم

آنچه را از دست دادم، آنچه را از دست دادم اثر اریکا داوسون

در سومین روش ECT من، تامارا، یک پرستار، پتوهای گرمی به نازکی ملحفه برای من آورد و کاتتر را در رگ من گذاشت. او زوفران را برای حالت تهوع، تورادول را برای درد بیرون زد، وصله اسکوپولامین را برای بیماری حرکت پشت گوش چپم گذاشت. پرستار بیهوش دوز کافئینی معادل تقریباً هشت فنجان قهوه را با چند جرعه فشار داد. کافئین مدت تشنج بزرگ را طولانی می کند، که ظاهراً از نظر درمانی در افسردگی دوقطبی مقاوم به درمان مفید است. تا الان به اندازه کافی نگرفته ام.

من ماه ها بود که کافئین نخورده بودم، از ترس اینکه باعث شیدایی شود. اینجا در بیمارستان، محرک به خونم خورد و آنقدر شروع به لرزیدن کردم که گیج شدم، به وحشت افتادم و فکر کردم در حالی که هنوز بیدار بودم، الکترودها را روی سرم نگه داشته اند و باعث تشنج می شوند.

ضربان قلبم تندتر شد، و وقتی صدای بوق نمایشگر ضربان قلب فوری تر شد، متقاعد شدم که ایست قلبی دارم، در آستانه سقوط هستم، و از این بابت عصبانی نیستم. گاری را تا آخر رها کردند. یک نفر شانه هایم را فشار داد و سعی کرد لرزش را متوقف کند.

صدای دکتر را شنیدم.

یک نفر گفت پروپوفول.

در اتاق ریکاوری از خواب بیدار شدم، ناامید، زنده، هنوز با یک نقشه و قصد خودکشی، صدایم ترک خورده بود که با پرستار صحبت می کردم و التماس آب سیب می کردم.

از زمانی که تحت درمان با تشنج الکتریکی هستم، نمی‌توانم بخش‌هایی از گذشته را به خاطر بیاورم و اغلب نمی‌توانم خاطرات جدیدی ایجاد کنم. در حالی که برخی از لحظات بیمارستان را به یاد می آورم، تمام عمرم پیانو می زدم و اکنون نمی توانم نت بخوانم. من برای دکترایم شکسپیر می خواندم و روز دیگر باید نام فردی را که اتللو را فریب داد تا دزدمونا را بکشد، جستجو می کردم. من نمی توانم فرم طولانی را بخوانم. یادم نیست در صفحات قبل چه گذشت. من برنامه‌های تلویزیونی با شخصیت‌های متعدد یا طرح‌های پیچیده که بیش از یک قسمت پخش می‌شوند را تماشا نمی‌کنم.

من زمان زیادی را صرف تلاش می‌کنم تا مغزم چیزهایی را که از دست داده‌ام و به طور روزانه از دست می‌دهم به یاد بیاورد. من به تصاویر تلفنم نگاه می کنم، از مردم سؤالات تکراری می پرسم. من این مسیر را می روم زیرا، با مغزی که بین دو حد در نوسان است، به نوعی سکون نیاز دارم که از دانستن اینکه کجا بوده اید یا چه کرده اید یا چه کاری می توانید انجام دهید، به وجود می آید.

هیپوکامپ برازنده در بهترین حالت خود.

من می توانم بعد از ECT سرم را در آغوش مادر ببینم در حالی که او سعی می کرد سردرد را از بین ببرد. به یاد دارم که ساق پاهایم را مالیدم. احساس می‌کردم تمام 600+ ماهیچه‌ها درد می‌کنند. می توانم خیلی به عقب برگردم و روی چمن های حیاط خلوت قدیمی مان قدم بگذارم، دست کوچکم را دور میله تاب بپیچم، به عقب تکیه دهم و بچرخم.

اما از 46 سال خاطرات، چیزی که بیشتر از همه باید بدانم این است که دقیقاً چگونه و چه زمانی، در طول ECT، دیگر به یاد نمی‌آورم که می‌خواهم بمیرم.

من مطمئن نیستم که از چه زمانی ECT را به عنوان یک گزینه درمانی برای افسردگی دوقطبی خود در نظر گرفتم. دکتر من مدت ها قبل از آن من را به عنوان مقاوم به درمان طبقه بندی کرده بود. همه داروها رو امتحان کردم تثبیت کننده های خلق و خو داروهای ضد تشنج داروهای ضد روان پریشی من تحت تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال (TMS) قرار گرفتم. هیچ چیز به تمایلات خودکشی کمکی نکرد. من در دو برنامه نسبی بستری شدن در بیمارستان شرکت کرده‌ام که اساساً در طول روز برای مراقبت‌های ویژه، گروه‌های حمایتی و درمان دارویی بستری می‌شوید، اما آنها به شما اجازه می‌دهند شب‌ها به خانه بروید. هر شب قبل از اینکه اولین برنامه را ترک کنم، در ارزیابی خروج، پرستاری از من می پرسید که آیا فکر آسیب رساندن به خودم را دارم یا خیر. هر دفعه جواب دادم بله.

مسائل مربوط به سیستم مراقبت های بهداشتی ایالات متحده را به کنار، من معمولاً شبکه ایمنی مادرم را در خانه داشتم. او اغلب از مریلند به فلوریدا پرواز می کرد، اغلب برای هفته ها در یک زمان. او تمام اشیای تیز را از آپارتمان خارج کرد، داروهایم را پنهان کرد، فقط یک روز قرص داد. وقتی او خارج از شهر بود، ما ۲۴ ساعت شبانه روز با FaceTimed و داروهای من در خانه بهترین دوستم نگهداری می شد. هر شب پیش درمانگرم می رفتم، هفته ای یک بار به روانپزشکم مراجعه می کردم.

با تمام این اقدامات، من امن تر از آن بودم که تنها بودم. امن تر، اما هنوز هم می خواهد بمیرد. در نهایت راهی برای تحقق آن پیدا خواهم کرد. مصرف بیش از حد بنادریل، شاید. به فروشگاه لوازم آرایشی بروید و آن قیچی ابروی کوچک تیز را بخرید.

من به خانواده ام فکر می کنم. به خصوص برادرزاده شش ساله ام و سگم. برادر و خواهر شوهرم فقط باید به برادرزاده ام توضیح می دادند که چه اتفاقی برای پاپ پاپ، پدرم افتاد که کمتر از یک سال قبل فوت کرد. و سگ من؟ اگر زمانی که من از آن عبور کردم تنها بودیم، او بعد از آن تنها و گیج می شد. چه اتفاقی برای او می افتد اگر EMS یا پلیس اول به سراغ او بیاید، نه مادر یا دوست من؟

تردید کردم.

من که بین احساس گناه و میل به خودکشی دوخته شده بودم، فکر کردم حداقل باید آنچه را که آخرین راه حل می‌دانم در نظر بگیرم. ناامید از چیزی متفاوت از زندگی‌ای که داشتم – نه چیزی بیشتر از بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی، در بستر رفتن یا قدم زدن، گاهی اوقات راه رفتن با سگ یا نشستن روی گردن بهترین دوستم – با یک روان‌پزشک، دکتر وودسون، قرار ملاقات گذاشتم که ECT را انجام داد تا ببیند آیا من کاندیدای خوبی هستم یا خیر.

گفت من هستم.

مطمئنم هیچ کس نمی داند الکتروشوک درمانی چگونه کار می کند، اما مردم به آن سوگند یاد می کنند. بیماران، پزشکان، دانشمندان. این امکان وجود دارد که تشنج به آزادسازی انتقال دهنده های عصبی کمک کند که شیمی مغز را تغییر می دهند و علائم افسردگی را کاهش می دهند. یا تشنج مسیرهای عصبی را برای همیشه تغییر می دهد. قبل از ملاقاتم با دکتر وودسون، خاطراتی را مرور کردم که در آن نویسنده توضیح می‌داد که چگونه افسردگی پس از ECT به طور کامل ناپدید شد.

من بیشتر اطلاعاتم را از صحنه های ECT گرفتم یکی بر فراز آشیانه فاخته پرواز کرد و مرثیه ای برای یک رویا، جایی که رندال جک نیکلسون و سارا از الن برستین الکتریسیته را جذب کرده و بدون بیهوشی عمومی قطع می کنند. من به اندازه کافی می دانستم که بدانم استفاده از بیهوشی عمومی در حال حاضر استاندارد است و از دهه 1960 استفاده شده است. و من از مشکلات احتمالی این روش اطلاع داشتم.

اما عوارض جانبی، گفت مامان

دکتر وودسون به وضوح بیان کرد که چه چیزی را صدا می کند گزینه های آسان برای از دست دادن حافظه و اختلالات شناختی. او گفت که از دست دادن حافظه معمولاً محدود به زمانی است که شما تحت درمان بوده اید. احتمالاً آن خاطرات باز خواهند گشت، او به من اطمینان داد.

آسان. معمولا. احتمالا.

من قبلاً خیلی از خودم را به دلیل افسردگی از دست داده بودم که حواسم را کسل کرده بود و شخصیتم را با آنهدونیا جایگزین کرده بود. به جز اینکه می خواستم خودم را بکشم، هیچ آرزوی واقعی یا عقاید محکمی نداشتم. احساس می کردم چیزی برای انتظار ندارم. من به سختی قدرت فکر کردن را داشتم. اختلال شناخت ناشناخته نخواهد بود. من در آن مرحله نمی توانستم کار کنم. چیزی که به عنوان یک بیماری شروع شد به یک ناتوانی تبدیل شد. سیاه پوست، زن و معلول: اقلیت سه گانه ای که احتمالاً به من کمک نمی کند تا در میان اعتماد به نفس بیمار خود احساس خودمختاری پیدا کنم. فکر کردم: آیا واقعاً ممکن است اوضاع خیلی بدتر شود؟

من قبلاً اریکا را که سال‌ها پیش می‌شناختم، زمانی که افسردگی شدید شروع شد، ترک کرده بودم. اکنون با سخت‌ترین تصمیمی که تا به حال گرفته‌ام، روبرو بودم. شاید حتی بیشتر از چیزی که بودم از دست بدهم، اما در نهایت فرصتی برای زنده ماندن خواهم داشت یا زودتر به دست خودم خواهم مرد.

من اولین درمان ECT خود را برای دوشنبه، 4 آوریل 2022 برنامه ریزی کردم. من نمی توانم مدارک رضایت خاصی را به خاطر بیاورم، اما به چند نمونه آنلاین نگاه کردم، همه آنها اساساً یکسان هستند. گیجی ممکن است رخ دهد اما معمولا پس از یک ساعت فروکش می کند. از دست دادن حافظه رتروگراد گاهی اوقات به یک، دو یا چند سال قبل بازمی گردد. برای یک دوره کوتاه، ممکن است مشکلاتی در جنبه های یادگیری و تفکر، علاوه بر فراموشی پیش رونده (ایجاد خاطرات جدید) رخ دهد. خطر مرگ بسیار کم است.

و همیشه چیزی شبیه به این وجود دارد: گزارش‌ها نشان می‌دهند که برخی از افراد مشکلات حافظه و اختلالات شناختی دارند که بسیار شدیدتر و طولانی‌تر هستند. تحقیقات کافی برای پیش بینی اینکه کدام بیماران کاهش وزن شدیدی خواهند داشت، وجود ندارد.

من مریض بودم، اما یک بزرگسال شایسته بودم. می توانستم رضایت نامه را امضا کنم و انجام دادم.

بین آوریل 2022 و ژانویه 2023، من حدود 26 درمان دوطرفه، یک الکترود روی هر شقیقه داشتم. ابتدا سه بار در هفته، سپس یک دوره کاهش، سپس در پایان یک بار در ماه. در اولین عملم که خوب به یاد دارم، از خودم عکس سلفی گرفتم که روی تخت بیمارستان دراز کشیده بودم و منتظر آمدن دکتر بودم. صورتم رنگ پریده، ناامید شده. من سرنخ های نوار قلب از سوراخ گردن لباس بیمارستانم بیرون می زدند. پرستار تامارا آن را از پشت در بالا باز گذاشت تا بتواند به تمام قفسه سینه من دسترسی پیدا کند. سنسورهای EEG به پیشانی ام چسبیده بودند. یک کاف فشار خون روی پای راستم گیر کرد. من در ردیف سوم بودم. حتی وقتی دکتر وودسون – که مامان به شوخی با دکتر وود هد تماس می‌گرفت تا من را بخنداند – با شلوار خیلی کوتاهش آمد، مجبور شدم منتظر بمانم. اتاق ECT تنها یک فضای بزرگ با پرده هایی بود که مناطق کوچک را از هم جدا می کرد – حریم خصوصی برای بیماران در طول آماده سازی و عمل واقعی.

صداهایی شنیدم بعضی جیغ ها بالاخره صدای دستگاه را شنیدم. وزوز مداوم، شروع، توقف. تقریباً می دانستم تشنج کسی کی شروع شده و کی تمام شده است. وقتی آنها ابزار را به منطقه من آوردند – نام سیستم های تیماترون در جلو، یک کلید برق و یک صفحه نمایش برچسب کوچک درصد انرژییخ زدم

من هرگز اجازه دیدن الکترودها یا بلوک نیش را نداشتم.

با ادامه درمان، چیزهایی از جمله مراجعه به بیمارستان را کمتر و کمتر به یاد می آوردم. من به خاطرات دیگران تکیه کردم. به گفته مامان، من بعد از هر درمان پرفشاری می کردم، سپس برای شام رامن می خواستم. گفت ما تماشا کردیم برگرهای باب هر شب و من هرگز نخندیدم، اما هرازگاهی آهی می کشیدم، نفس عمیقی می کشیدم و از سینه ام بیرون می آمدم که داروی ضد روان پریشی ام وارد می شد و به خواب می رفتم. او و دوستانم گفتند که من روز به روز کاتاتونیک تر می شوم. اما من هنوز بعضی چیزها را می دانستم. مامان به من تست های کوچک داد. می گذشتم. این آشپزخانه است. گل های این چاپ بنفش است. این من و بابایم وقتی جوان بودیم. من کار زیادی انجام ندادم که با وضعیتی که قبل از ECT در آن بودم تفاوت چندانی نداشت.

در اواسط سال 2022، من فکر می کنم، چیزی تغییر کرد. شروع کردم به نوشتن در دفترم که چگونه منتظر تولد و کریسمس هستم. من اغلب در مورد هیجان‌زده بودن برای قرار بعدی ECT و 10 ثانیه استراحت سریع بعد از بیهوشی و قبل از شروع آن نوشته‌ام. هرچه زمان می‌گذشت، دست خطم درهم‌تر می‌شد، همه زوایا و گوشه‌های تیز به سختی خوانا می‌شدند. تمرين كردم كه اسمم را امضا كنم، انگار كه روزي يكي دوباره يكي از كتاب هايم را به من بدهد تا امضا كنم.

اگر می دانستم روزی که جریان ضرب المثل تغییر کرد، زمانی که از وسواس و برنامه ریزی برای مرگ خود دست کشیدم، می توانستم آن را مانند یک تولد دوم جشن بگیرم. دوستان نیلوفرهای سفید را به ارمغان می آورند که نشان دهنده تجدید، ترمیم روح است. خانواده‌ام بادکنک‌های مایلار را می‌خریدند که با کلمات بالا شناور بودند متشکرم. ما یک کیک وانیلی گرد و دو لایه با کرم خامه ای سفید می خوریم. یک جعبه کوچک لولایی را باز می کردم که در آن یکی از آن گردنبندهای نقطه ویرگول حکاکی شده با طلسم، نماد خودکشی برای امید و ادامه زندگی است.

برای خودم می بالیدم، من قوی تر از افکارم هستم. من گستاخ خواهم بود، خوشحالم. تقویت اعتماد به نفسی که سالها حتی قبل از افسردگی شدید به آن نیاز داشتم.

مهمتر از تولد دومم، اگر می‌دانستم چگونه فراموش کرده‌ام که می‌خواهم بمیرم، می‌توانستم دفعه بعد که تمایلات خودکشی زندگی‌ام را فرا می‌گیرد، دوباره فراموش کنم. اگر من فقط کاتاتونیک بودم و نمی توانستم اطلاعات زیادی را پردازش کنم، یا اگر هیپوکامپ من، تحت استرس تشنج، شکست می خورد، به راحتی می توانستم دوباره ECT بگیرم. بیمه پرداخت می کرد