جن فرگوسن برای معرفی صفحه

آخرین رمان YA جن فرگوسن، مثل شیشه (Heartdrum، اکنون منتشر شده است)، نوجوانی به نام Tatum، یک نوجوان سفیدپوست و از نژادهای مختلط عصبی واگرا را دنبال می کند. برای فرگوسن که عصبی است، نوشتن برای شخصیتی که این ویژگی را دارد فرصت جدیدی بود. در اینجا، فرگوسن به سفر خود برای یادگیری در مورد واگرایی عصبی خود و نوشتن با دلسوزی برای خود و شخصیت هایش فکر می کند.

کووید-19 زندگی انتشارات من را به شکلی چشمگیر تحت تاثیر قرار داده است. من در لاس وگاس، با خانواده ام، در یک تعطیلات نادر و عجیب بودم که بیشتر به این منظور بود که پدربزرگ سالخورده ام هفته خوبی را با اسلات پنی سپری کند. اما علاوه بر آن، برادرزاده پنج ساله من، لینک نیز آنجا بود. 120 درجه در سایه بود یا چیزی خنده دار. در حالی که در یک شام ناهار خوری غیر معمول در رستوران گردان هتل STRAT بودم، ایمیلی از نماینده فعلی ام، پاتریشیا نلسون، دریافت کردم. او می خواست در مورد نمایندگی صحبت کند تابستان تلخ و شیرین. کمتر از یک هفته بعد، جهان تعطیل شد.

کووید-19 نیز به شکلی دراماتیک با زندگی شخصی من مرتبط است. در سال‌های پس از آن تماس تلفنی، بین انزوای کووید که در لس‌آنجلس زندگی و کار می‌کردم، در یک استودیوی 500 فوت مربعی، و تابستان تلخ و شیرین فرود آمدن در جهان اتفاقی برای من افتاد. من از هم جدا شدم. دیگر نمی‌توانستم کارهایی را که قبلاً به خوبی انجام می‌دادم انجام دهم. نمی خواستم حرکت کنم، حرف بزنم یا فکر کنم. همه چیز برای پوست من خیلی خشن بود، و چرخیدن مداوم دمنده های برگ کالیفرنیای جنوبی من را دیوانه کرد. واضح بود. افسردگی من برگشته در نهایت با یک دکتر تماس گرفتم و یک اسکریپت برای فلوکستین پر کردم.

درمانگر جدید من، بکا، روی صندلی راحتی بژ خود به صورت ضربدری نشسته است. وقتی به او می‌گویم چند بار اخیر که اینقدر احساس بدی داشتم چه کرده‌ام، می‌گوید: “شاید شما هم افسرده باشید.” اما نکته اینجاست که اوتیسم و ​​فرسودگی اوتیسمی باعث افسردگی می شود.

من روی کاناپه یک درمانگر می نشینم و سعی می کنم کلیشه ای نباشم، در حالی که لحظات زندگی ام با هجوم خون در بدنم معنا پیدا می کند. به کتاب های قفسه بالای سر بکا خیره می شوم. آهسته می گویم: «هر دو چیز می توانند همزمان درست باشند.

اجازه دادن به آن در من احساس بهتری می دهد. همچنین، حالم بدتر است. خنده دار است که چگونه کار می کند.

من درمان با بکا را شش هفته پیش شروع کردم مثل شیشه، چهارمین رمان YA من، وارد قفسه ها شد. ج مثل شیشهتیت، یک نوجوان سفیدپوست از نژاد مخلوط که دارای تنوع عصبی است اما به طور مشخص برچسبی برایش نیست، با غم و اندوه کنار می‌آید و می‌فهمد چگونه در دنیایی که مدام به او می‌گوید عجیب و غریب است، خودش باشد.

این اولین بار است که یک شخصیت اصلی را می نویسم که مانند من دارای تنوع عصبی است. چقدر وحشتناک با این حال، نوشتن داستان تیت همچنین نحوه کاوش هویت خودم است. کووید یک چیز را کاملاً روشن کرد: وقتی قوانین در جامعه و تمام بخش‌های ساختار جامعه ما یک شبه اصلاح شد، ناگهان چیزهایی که من انجام دادم برای وجودم معنی نداشت. در طول قرنطینه، مجبور نبودم خودم را از نظر احساسی نقاب بزنم. البته در آن زمان نمی دانستم کاری که انجام می دهم لباس مبدل است. فکر می‌کردم همه در صفحه زوم همدیگر را تماشا می‌کنند تا مطمئن شوند که چهره‌های درستی دارند و از فاصله‌گذاری اجتماعی و سفارش‌های ماسک صورت پزشکی قدردانی می‌کنند.

چیزی که من در مورد تیت دوست دارم، و چیزی که در مورد نوشتن تیت دوست داشتم، نحوه حضور او در دنیای خود است: تیت سعی می کند در زندگی خود پنهان نشود – او سعی می کند به راحتی در پوست خودش وجود داشته باشد. او هیچ ابایی از برچسب زدن به خود یا جستجوی تشخیص ندارد. تیت تیت است و خودش را دوست دارد. و صادقانه بگویم، این بخشی از دلیلی است که او با پدر و مادرش، معلم هنرش و غم و اندوهش دچار مشکل می شود. تیت خودش را دوست دارد، اما دنیای عصبی برای افرادی مانند تیت ساخته نشده است.

فکر نمی کردم هرگز به کسی بگویم که عصبی هستم. من تمام کارها را برای به تصویر کشیدن خودم به عنوان یک نوروتایپ برای چهار دهه انجام داده ام. راستش خسته شدم. گفتن با صدای بلند از نظر من خوب است.

اما نکته دیگر اینجاست: ماشین‌ها – دروازه‌بان‌ها و متفکران اینترنتی – در اطراف کتاب‌ها و #صدای خود و بازنمایی -اگر- تجربه شخصی من- اشتباه است – از نویسندگان انتظار بیرون آمدن دارند، زندگی شخصی و کسب‌وکار شخصی‌شان را به دنیا می‌گویند تا شخصیت‌هایی را که به حاشیه‌های مشترک ما اهمیت می‌دهند را توجیه کنند.

برای من، تنش ناخوشایندی در نوشتن این مقاله وجود دارد.

چیزی که می توانم با اطمینان بگویم این است که شخصیت های من همیشه بهترین و بدترین من هستند و هر چیز دیگری که داستان جادویی اجازه می دهد. من کتاب‌هایی می‌نویسم که ما را دعوت می‌کنند تا قسمت‌های پیچیده‌مان را کشف کنیم و در نهایت بفهمیم که زندگی در تعادل با آن عوارض است، نه حل آن‌ها. در درمان، من یاد می‌گیرم که چگونه به عنوان یک فرد اوتیستیک در این دنیا وجود داشته باشم، چگونه نرم‌تر وجود داشته باشم، چگونه بیشتر شبیه تیت باشم. به نوعی، کووید یک هدیه برای من بود. همچنین، کووید وحشتناک بود: گواهی بر روش‌های متعددی که ما در این دنیا به خوبی از یکدیگر مراقبت نمی‌کنیم.

هر دو چیز می تواند درست باشد.