در جشن نقدهای شگفت انگیز ما در این هفته، دوایت گارنر در آنی پرولکس حضور دارد داستان ها، کلر کلارک برای لوئیز کندی ایستگاه ها، جان سملی به ویلیام گس تونلدنیل میسون، تام دروری غرب لاولندو نیک هولدستاک ویلیام تی وولمن جدول شانس.
*
“آنی پرولکس یک آمریکایی عجیب و غریب است، نویسنده ای که سبک متراکم و درهم ریخته اش دیوار به دیوار بیش از حد است. او یک خودی است، نه یک استخراج کننده. او به عنوان یک هنرمند بیرونی، حتی حاشیه های دور بوم هایش را با چهره های عجیب و غریب و تصاویر تاریک پر می کند. هیچ کس دیگری مانند او نیست. اکنون او در حال خواندن مجموعه ای جدید از حرفه های کوتاه است. محتویات یک مغازه عتیقه فروشی مملو از ابزارهای خاردار و زنگ زده مزرعه، سگ شما را می ریزد و معلول می کند.
…
آنچه در داستان‌های پرولکس ضروری‌ترین و ابتدایی‌تر است، عذابی است که او به آنها القا می‌کند: تصادف‌های اره برقی، مرگ توسط پنجه‌های emu، نوزادانی که توسط کامیون‌ها زیر گرفته می‌شوند، قطع عضو، تصادف‌های وحشتناک اتومبیل، آسیب مغزی، تغییر شکل، آتش‌هایی که می‌کشند، اخته کردن به‌صورت مستقل، قتل، کودکانی که در مین‌ها به دام افتاده‌اند یا سرشانه‌هایی مانند سرش به دام افتاده است. به مایکل لیسی سفر مرگ در ویسکانسین، این کاتالوگ وای.
…
“من می دانم که بیشتر داستان های پرولکس را دیوانه کرده ام. و آنها هستند. اما سیل هدفمند و هنرمندانه است. او از سبک آشفته اش شعرهای وحشی و بادگیر را استخراج می کند، گویی شعاری کیهانی استناد می کند.
کلام شلوغ او حاوی انتقادات نهفته از مدرنیته است، از هر نوع سهولت ساده انگارانه. بسیاری از داستان‌های او نگاهی کج به پول‌های جدیدی دارد که به شهر می‌آیند، پزشکانی که مزرعه‌های قدیمی را می‌خرند و آنها را به خانه‌های آخر هفته تبدیل می‌کنند که مانند عقاب آمریکایی در می‌زنند. هیچ چیز در Proulxland برای محافظت از شما پاستوریزه نشده است.
تراکم‌های او باعث می‌شود به همه انباشته‌های بزرگ و تند تند فکر کنید: تداعی‌های جیمز جویس مانند پنکیک روی هم چیده شده‌اند. رنگ گوستاو کلیمت؛ چند تونالیته های فروش گاراژ چارلز آیوز. استیون کینگ یک بار گفت که چیزهای او معادل ادبی بیگ مک و سیب زمینی سرخ کرده است. اگر این درست است، پس آنچه پروکس نوشته است معادل یک سینی ارزن، پای مرغ و کلیه های شیطان است.
– دوایت گارنر برای آنی پرولکس داستان: جدید و ویژه (نیویورک تایمز)
این رمان، تار و پود رابطه آنها را در 25 سال آینده نشان می‌دهد. ساختاری شبیه به یک دفتر خاطرات پراکنده، گروه‌هایی از نوشته‌های تاریخ‌گذاری شده با شکاف‌های طولانی، بازتاب دیوید نیکولز است. یک روزاما لندن کندی کاملاً تاریک‌تر و وحشیانه‌تر است، شهری پر از چمباتمه‌ها و اجاق‌های گاز است و به اندازه کافی کوچک برای تلفن‌های عمومی نیست. مردم او نیز آسیب بیشتری دیده اند، یک دیاسپورای ایرلندی، از هم پاشیده شده توسط آوارگی، نه تنها با فقر، خشونت و اعتیاد، بلکه با شرم و از دست دادن… مهاجران کندی از کشور قدیمی فرار می کنند، آنها زندگی جدیدی می سازند، خانواده های جدیدی ایجاد می کنند، اما بار گذشته را همیشه با خود حمل می کنند. هر چقدر هم که سفر کنند، هرگز نمی توانند از خود فرار کنند.
کندی خودش به عنوان یک زن جوان به لندن نقل مکان کرد و شهر دهه 1980 را با دقتی تقریبا توهم زا تداعی می کند، اما قدرت بیشتر او در انسانیت قابل توجه او نهفته است. شخصیت های او درهم ریخته، معیوب، اغلب به طرز وحشتناکی خود ویرانگر هستند، اما همراه با شفقت شدید او، از صفحه خارج می شوند. به عنوان یک نوجوان، Róisín جسور و اصرار دارد. او همچنین بامزه و کثیف و سخاوتمند و به طرز دردناکی آسیب پذیر است. با بزرگتر شدن، او – گاهی اوقات – در مدیریت خودش بهتر می شود، اما هرگز واقعاً تغییر نمی کند. طوری که کندی او را به تصویر می کشد، ما نمی خواهیم که او این کار را انجام دهد.
ایستگاه ها در هسته خود یک داستان عاشقانه است، یک سرود خشن، لطیف، فروتنانه برای وفاداری و سخاوت روح. این همچنین مرثیه ای است برای نسلی از پسران گمشده ایرلندی، گواهی دلخراش از خشونت و ترسی که از پدر به پسر منتقل شده است. در عنوان آن، ایستگاه ها گذرا بودن تجربه دیاسپوریک، قطارها، قایق‌ها و اتوبوس‌ها را تصدیق می‌کند، اما به همان اندازه که کتاب آغشته به آیین کاتولیک است، ایده ایستگاه‌های صلیب، 14 تصویر عیسی در روز مصلوب شدن او را نیز در خود دارد.
…
“آیا چرخه‌های غم یا غفلت می‌تواند شکسته شود؟ آیا عشق با تمام نارسایی‌های ناامیدکننده‌اش برای نجات ما کافی است؟ رمان کندی برای ارائه پاسخ‌های آسان آن قدر ظریف و روشن‌فکر است، اما پرسش‌هایش در قلب شما نقش می‌بندد.”
– کلر کلارک برای لوئیز کندی ایستگاه ها (نگهبان)
«نوشتن و بازنویسی دهه‌ها طول می‌کشد» نوشته ویلیام گس تونل همیشه خواندن رمان سختی بوده است. کتابی بسیار طولانی، اغلب بسیار مشمئزکننده و خشونت‌آمیز، که با نثری فریبنده ارائه شده است، همچنین مملو از ابله‌ها و نمودارهای پرپیچ‌وخم، آیات ناپسند و انواع و اقسام ترکیب‌های لغوی است. اما این تنها بخشی از چیزی است که خواندن را دشوار می کند. به شدت خواستار، سرکشی‌آمیز با فالوتین بالا و بسیار پاداش‌دهنده، تونل پیدا کردن آن نیز سخت است: مدت زیادی بود که چاپ نشده بود و نسخه های قدیمی به طور منظم صدها دلار در بازارهای کتاب دست دوم به فروش می رسید. به همین دلیل آرشیو دالکی وظیفه چاپ مجدد کتاب را برعهده گرفت. این بار او این کار را به صورت تمام رنگی، همانطور که نویسنده در نظر داشت و با یک حجم همراه به نام انجام داد خواننده تونل… زمان مناسب است، زیرا کتاب گس نه تنها ترسناک، ناامیدکننده و درخشان است، بلکه مطالعه ای است در مورد ماهیت زشت و غالباً همزاد شخصیت اقتدارگرای آمریکایی، و اینکه چگونه یک سیاست خام طرد و رنجش از گزند یک رنجش اساسی تر – آن چیزی که گاس به آن می گوید، برمی خیزد.
…
حفاری او در اعماق دنیای درونی (و جهنمی) خودش، بیان استعاری خود را در تونل عنوان می یابد، که این نیز یک استعاره نیست: در میان این همه حفاری ذهنی، کوهلر شروع به حفر تونلی در کف دفتر زیرزمین خود می کند و گل و لای و کثیفی را در تونل زنش پنهان می کند. به: تلاشی برای رهایی از زندگی خفقان‌آور خانگی اش. تونل خودش را در حالی که به درون حفره های روانشناسی شنیع کوهلر می لغزد. این یک نقشه بی رحم و سیاه از روح انسان است – یا بهتر است بگوییم، از حفره شکافی که نشانگر نبود آن است.
…
او در یکی از ارزیابی‌ها نوشت: «پروست» این ایده‌آل عالی را به تصویر می‌کشد و به خواننده این امکان را می‌دهد که «برای مدتی به درستی در جهانی کاملاً تحقق یافته زندگی کند». تونل بیان بزرگی از این ایده است که در مورد آگاهی ناقص اعمال می شود. انگار پروست نوشته باشد خاطرات ترنر. این یک رمان معمولی جریان آگاهی در سنت مدرنیستی نیست، بلکه آفرینش آن آگاهی است. کوهلر است متن – حتی طبقه‌بندی او به عنوان یک «راوی غیرقابل اعتماد» بی‌معنی است، زیرا هیچ حقیقت خارجی وجود ندارد که بتوان او را بر اساس آن قضاوت کرد. هر چیزی که در آن اتفاق می افتد تونل در ذهن کوهلر اتفاق می افتد. او به خواننده اعلام می‌کند: «زمان آن رسیده است که در اثر خود پنهان شوم، که البته قلعه‌ای از زبان نیز هست: قلعه‌ای که بین کاما قرار می‌گیرد.»
…
“…این یک روایت تاریخی از فاشیسم نیست، بلکه بیشتر یک روایت روانشناختی و اغلب استعاری است. و از یک سنت مغرور ضد روشنگری پیروی می کند. اگر همانطور که آدورنو می گوید، نوشتن شعر بعد از آشویتس وحشیانه بود، شاید کاریکاتورهای خام، افسانه های کثیف، خیالات انحرافی همیشه “رویاهای تاریک و دیگر” effluvium” (به قول کوهلر، و همچنین گاس) یک شکل جدید مناسب – و به طور مناسب وحشیانه – را نشان می دهد.
– جان سملی برای ویلیام گس تونل (ملت)
در مصاحبه ای در سال 1956 برای پاریس ریویو، ویلیام فاکنر درک اولیه خود را توصیف می کند “که تمبر پستی کوچک من در خاک بومی ارزش نوشتن در مورد … کیهانی از خودم را داشت.” آن تمبر پستی تبدیل به شهرستان تخیلی یوکناپاتوفا شد، مکانی که در بزرگترین کتاب‌هایش دنیایی با چنان جغرافیای خاصی را تداعی می‌کرد که فاکنر بعداً می‌توانست آن را در یک تصویر مقدماتی برای مجموعه‌ای از آثار جمع‌آوری‌شده‌اش «کاوش و نقشه‌برداری» کند. تام دروری غرب لاولند همچنین با یک نقشه آغاز می‌شود، شبکه‌ای تلطیف‌شده که نه تنها شبکه جاده‌هایی را نشان می‌دهد که شهرهای گروس کانتی، یوکناپاتاوفا دروری را به هم متصل می‌کند، بلکه نقاط دیدنی اسرارآمیزی را نیز نشان می‌دهد که طرح را لنگر می‌اندازند: خانه سوئدی، گوشواره، دروازه‌های جهنم، تفنگ و دیگران. بخشی از لحاف، بخشی پازل، بخشی نمودار شبکه، استعاره ای مناسب برای رمانی است که در ادامه می آید، با در هم تنیده شدن زندگی ها.
…
“این گواهی بر پرتره‌های دوست‌داشتنی و منحصربه‌فرد دروری است که گروهی با چنین وسعتی هرگز بر آنها غلبه نمی‌کنند. اگرچه خوانندگان سه رمان قبلی او گروس کانتی مطمئناً از ملاقات با دوستان قدیمی لذت خواهند برد. غرب لاولند به تنهایی قابل خواندن است. شخصیت ها به سرعت احساس آشنایی می کنند. این رمان به مکالمات بی سر و صدا، وعده های غذایی متواضعانه، کار روزانه آنها، خواه رسیدگی به بیماران، استخدام کارمندان در مغازه خرده فروشی یا تخریب یک سیلو توجه دارد. “آرام” – به بهترین معنی – کلمه ای است که من اغلب در توصیف کیهان خاص دروری با آن مواجه می شوم. حتی بسیاری از عبارات موفق او – و بسیاری از آنها وجود دارد – آنقدر ملایم هستند که مدتی طول می کشد تا متوجه شوید چقدر قدرتمند یا باهوش هستند.
…
“امیدوارم چنین کیهانی وجود داشته باشد. با این حال، گمان می‌کنم که من تنها کسی نباشم که به این فکر می‌کنم که آیا چنین مهربانی غالب، چنین نجابتی، کمتر از آنچه ممکن است باشیم، توصیفی از آنچه هستیم نیست. شاید نقشه پیشانی فقط یک کمک خواندن نباشد، بلکه پیشنهادی است که کتاب خود نوعی راهنما است و راه بردباری و مشارکت مدنی را به ما نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد به اندازه مزارع و مزارع در شهرستان گروس در خطر هستند.
ایروینگ هاو در سال 1953 نوشت: «ما در عصری زندگی می‌کنیم که احتمالاً ادبیاتی که به احتمال زیاد توسط افراد جدی مورد قدردانی قرار می‌گیرد، شدید، سرکش و افراطی است.» با این حال، او ادامه داد، ما می‌توانیم نوع دیگری از ادبیات را جشن بگیریم که «فضیلت‌های نرم‌تری را که فقط می‌توانند بی‌شکیبایی را در بسیاری از ذهن‌های مدرن برانگیزند» تجلیل کنیم. اینها آثار «شیرین نویسان» است که مانند دروری «نپذیرند که شر آخرین حرف انسان است» یا اصرار دارند که «حتی اگر حرف آخر باشد، دیگرانی هستند که باید قبل از رسیدن به آن اعلام کنیم».
– دنیل میسون برای Tom Drury’s غرب لاولند (نیویورک تایمز)
“به نظر می‌رسد دویست و پنجاهمین سال آزمایش آمریکا مستلزم حسابرسی است. برای یک کشور جوان، ایالات متحده بیش از حد مملو از برکت و یا سنگینی افسانه‌هایی در مورد بنیان‌گذاری و نحوه عملکرد این کشور در داخل و خارج از کشور است. رمان 3000 صفحه‌ای ویلیام تی وولمن، جدولی برای ثروت، یک موسسه حماسی در حال حاضر در آمریکا است. و در سطح شخصی چهار جلد منتشر شده به طور همزمان هم داستانی خانوادگی و هم داستانی درونی از سیا را برای نشان دادن عواقب جستجوی آزادی و اعتقاد به استثنایی بودن آمریکایی ارائه می دهد.
…
«اگرچه سیا برای بسیاری از رمان نویسان بزرگ آمریکایی – دان دلیلو، نورمن میلر – زمین مساعد بوده است، اما فولمن شاید اولین کسی باشد که فرهنگ و فعالیت های روزانه آژانس را به تفصیل ارائه کرده است. هدف بزرگ او این است که این فیلم را به عنوان یک کمدی تاریک در محل کار از خشم های کوچک، تنش های جنسی و شوخی های اداری تعریف کند. این بخش‌ها توسط صدای سازمانی خود سیا با لحن صدایی بی‌رحمانه، مملو از کلمات اختصاری، رمز و واژگان، و با فونت‌های متعدد روایت می‌شوند. طنز تند راوی، که همه اشکال مرگ و رنج را به عنوان «.سرگرم کننده،’ کیفیتی فریبنده دارد که به وولمان اجازه می‌دهد تا خواننده را با طیف گسترده‌ای از موضوعات ژئوپلیتیک، از جنگ داخلی آنگولا گرفته تا روش‌های بازجویی استاسی، آشنا کند و از این طریق ریاکاری و استانداردهای دوگانه آژانس را ترسیم کند.
…
«طول بیش از حد رمان با مقدار مطالب تاریخی که باید پوشش دهد توجیه می شود. همانطور که یکی از روسای DAVE می گوید، “در اینجا تنها چیزی که ما به آن اهمیت می دهیم گفتن حقیقت است. تنها راه برای گفتن آن جزئیات به جزئیات است.” بازسازی تقریباً روزانه این رمان از گرفتار شدن تدریجی ایالات متحده در درگیری های جهانی و غیرقابل پیروزی، که ترکیبی از امور داخلی و سیاسی است، به همان اندازه یادآور حماسه اووه جانسون است. سالگردهاکه با اشغال پراگ توسط شوروی به اوج خود رسید. حسی شبیه به تماشای تصادف ماشین در حرکت فوق العاده آهسته دارد.
…
“در جلد پایانی، کمدی به طور فزاینده ای تلخ می شود. هنگامی که یک دیو سالخورده در خانه خود حرکت می کند، با یک “سبدی پر از حوله های سفید مرتب چرخانده شده است، فقط در صورتی که کسی بخواهد تا حد مرگ خونریزی کند.” جدول شانس تشخیص عمیقاً غم انگیزی از وضعیت نیم قرنی ایالات متحده ارائه می دهد، که ظاهراً به حل این مشکل نزدیکتر نیست که چگونه می توان مسائل آزادی فردی را با نقش دولت تطبیق داد. اگرچه این کتاب نظرات متعددی در مورد این موضوع بحث برانگیز ارائه می دهد، اما پاسخ های قطعی ارائه نمی دهد. کجا خواهد بود سرگرمی در این؟”
– نیک هولدستاک برای ویلیام تی وولمن جدول شانس (نگهبان)
متصل شد
