پنج نفر از بررسی‌های کیفی ما در این هفته، جوآنا اسکاتز از شان گود را نشان می‌دهند سوسیالیست آمریکایی، دوایت گارنر برای باربارا تراپیدو برادر جک معروف تر، ریان ساسن به مگان اوجیبلین اراده و توجه، لیلی مایر در Madeline fitch’s آوالون، بلند شوو مکس کالیمانوپولوس تام مک کارتی پوستر ریل.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
*
“تاریخ سوسیالیسم آمریکا در مورد حال و آینده سیاست دموکراتیک چه چیزی می تواند به ما بگوید؟ در دهه گذشته شاهد تجدید علاقه به سوسیالیسم بودیم، از انتخاب برنی سندرز تا ریاست جمهوری تا ظهور الکساندریا اوکاسیو کورتز و اخیراً انتخاب زوکران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک. به سادگی نمی توان کشش را در ایالات متحده پیدا کرد. سوسیالیست آمریکایی: زندگی و میراث یوجین دبز، از یک سابق یک ژاکوبن ویراستار شان گود، اصلاحی مهمی را ارائه می‌کند که نیروهایی را که برجسته‌ترین بشارت‌گر سوسیالیست آمریکا و تلاش‌های خارق‌العاده مخالفانش برای سرکوب او و جنبشش را شکل دادند، روشن می‌کند. در طول مسیر، کتاب حقیقت عمیق تری را آشکار می کند: اینکه در ایالات متحده تاریخ سوسیالیسم در واقع تاریخ مخالفت با سوسیالیسم است.
…
همانطور که گود توصیف می کند، لفاظی دبز اسطوره های ناسیونالیستی و مسیحی را با مارکسیسم در هم آمیخت و روح مسیح و آتش الغاگران را برانگیخت. این نوشیدنی بود که هر جا که او صحبت می کرد برای جمعیت جذاب بود. دوران خطابه‌های سیاسی ستاره‌هایی را از باورنکردنی‌ترین سخنوران ساخت که عکس‌ها یا متن‌های آنها به سختی می‌تواند حس برق را به مخاطب منتقل کند. یوجین دبز بقیه عمر خود را صرف انتشار انجیل این دین سیاسی جدید می کند و منتقدان و پیروان اغلب او را با عیسی مسیح مقایسه می کنند.
…
“سوسیالیست‌های بین‌المللی که در اوایل تغییر دین دبس را الهام بخشیدند، به‌شدت از چشم‌انداز نیروی کار آمریکایی هیجان‌زده بودند. ملتی که پادشاهی برای سرنگونی، سلسله‌مراتب ریشه‌دار برای ریشه‌کن کردن، کشوری بسیار جوان، نمادین و غنی از منابع نداشت، تا کجا می‌توانست پیش برود؟ هنوز هم این کشور هنوز کشوری است که در آن تقریباً می توان در برابر هر چیزی مقاومت کرد، دوباره تصور کرد و دوباره اختراع کرد. شاید داستان یوجین دبز، که با دقت بیان شده است، به ما نشان می دهد که اختراع مجدد از یک رهبر، هرچند الهام بخش، ناشی نمی شود، بلکه از مقاومت جمعی و جامعه شاد مردم عادی سرچشمه می گیرد.
– جوآنا اسکاتز برای شان گود سوسیالیست آمریکایی: زندگی و میراث یوجین دبز (جمهوری جدید)
«… تکان‌های نمایش داده شده آنقدر خوب است – آنقدر باسواد، خنده‌دار، بی‌رحمانه و عجیب – که من فوراً درگیر این رمان زیبا شدم و از دیدن آن ناراحت شدم. این کتاب کاملاً کوتاه است، اما شخص می‌خواهد در آن زندگی کند، در پرانتز جذابی که در زندگی روزمره باز می‌شود.
…
“عنوان نامناسب و سخت به خاطر سپردن – کنایه ای است به جک، برادر ویلیام باتلر ییتس، یک هنرمند با استعداد – شاید باعث شد کتاب نتواند مخاطبانی را که شایسته آن بود توسعه دهد. اما اکنون دوباره آمده است. ما باید در تمام مدت درباره باربارا تراپیدو صحبت می کردیم.”
من علاقه خاصی به رمان‌های مربوط به جوانانی دارم که در محیط‌های فرهنگی محدود بزرگ می‌شوند، با کتاب‌های کمی در خانه یا عکس‌های روی دیوار، که احساس می‌کنند شیوه دیگری از زندگی وجود دارد و آن را با دوستی یا تقریباً پذیرش دیگران غیرمتعارف و شهرنشین می‌یابند. این داستان خود من است، به نوعی، و در اینجا دلیل آن است یکی از ما در عوض رمان مورد علاقه من ویل کاتر است آنتونیا من. برادر جک معروف تر زینت این ژانر است.
…
“دیالوگ در سطح استوپارد است. اگر این شخصیت‌ها سگ بودند، دائماً پنجه‌های خود را به سمت یکدیگر بالا می‌کشیدند. اما بیشتر اوقات آنها عشق خود را سواری می‌کنند.
برادر جک معروف تر (حتی از نوشتن عنوان خسته شده‌ام) به نظر من یک کتاب کلاسیک جیبی است، کتابی که زندگی را جدی می‌گیرد، بر احساسات آن پیروز می‌شود و با خواننده دوست می‌شود، بدون اینکه در مورد چیزی غمگین شود.
– دوایت گارنر برای باربارا تراپیدو برادر جک معروف تر (نیویورک تایمز)
“روح انسان: اصطلاحی کهنه و متورم از پتینه و درخشش دوران باستان. جدی گرفتن چنین چیزی در این عصر پوچ گرایی و افسون زدایی، به انسان به عنوان بالقوه بیهوده خیانت می کند، فردی که به انتزاع، احساس بیش از حد منطق و واقعیت مادی می پردازد. و این دوره ای از فایل های باینری است، که در آن ابزارهای زندگی روزمره ما – کامپیوترهایی که با آنها تایپ می کنیم، تلفن هایی که روی آنها اسکرول می کنیم – به یک سری صفر و یک متکی هستند.
اما در آخرین کتاب مگان اوجیبلین نویسنده آمریکایی، خاطرات اراده و توجهروح و شعور وسیع انسانی و سنت فکری اومانیستی که این کلمه برای آن به عنوان مختصر عمل می کند، چیزی نیست که به این راحتی رد شود. این کتاب بیشتر در حول و حوش زمان همه‌گیری اتفاق می‌افتد، عود ناگهانی و ترسناک اوگیبلین به اعتیاد به الکل همراه با معاشقه غیرمنتظره او با کاتولیک سال‌ها پس از اینکه او مذهب را کنار گذاشت و یک آتئیست شد را دنبال می‌کند. از این نظر، این کتابی است در مورد پاک کردن به یک شکل: پاک کردن خود که زمانی اتفاق می‌افتد که سوء مصرف مواد، زندگی فرد را از خود پنهان می‌کند، مانند بازتابی تار در آینه. نابودی فرد در مواجهه با امر الهی.
…
«اوگیبلین در صفحات خود با موفقیت موفق می شود نگاه نویسنده را مستقیماً به خود و مسائل دوگانه ای که در عنوانش معرفی شده معطوف کند: اراده، مانند ایده اراده آزاد و اراده برای تغییر زندگی ما، و توجهی که ما به درون نگری و جهان پیرامون خود داریم. اوگیبلین با تکیه بر فیلسوف فرانسوی سیمون ویل، فیلسوف آلمانی آرتور شوپنهاور، الهیات کاتولیک و بسیاری موارد دیگر، خاطراتی در مورد اعتیاد می نویسد که فراتر از اشکال است و کاوشی دقیق از نوع مراقبت و توجهی که به خود و دیگران داریم ارائه می دهد.
…
“این یک کنایه است که O’Giblin متوجه شده است اراده و توجه: این که وقتی نوعی تعادل در زندگی حاصل شد، زمانی که نوعی شادی به دست آمد – یک رابطه پایدار، یک شغل پر رونق، مسافرت – بی حوصلگی به وجود می آید. و از این کسالت، یک نوع دیگر اراده، اراده ای که با نیاز به از بین بردن این شادی همراه است. گاهی اوقات وقتی کتاب‌هایی در مورد اعتیاد به الکل می‌خوانم، نگران واکنش خودم به عنوان فرزند یک الکلی هستم که نویسنده را به خاطر دردی که بی‌تردید برای عزیزانش ایجاد کرده، محکوم کرده است. این بی انصافی است، می دانم. منطقی نیست خود اعتیاد منطقی نیست. چرا باید این نیاز از بین برود، از درون نابود شود؟ کیفیت گسترده از اراده و توجهتمرکز او بر این تاریخ طولانی توجه بشر به این سؤال به او اجازه می‌دهد تا از دام‌های اعتیاد به تماشا صرفاً از دریچه بیماری یا انتخاب بگذرد.
– ریان ساسین برای مگان اوجیبلین اراده و توجه (بافلر)
“آوالون، بلند شو رمانی پیچیده، از نظر فکری پیچیده و در هر مرحله به طرز حیله‌گری خنده‌دار است. مانند ابییویو، همچنین یک داستان بسیار سرراست از شجاعت در برابر شر است. آوالون، بلند شو تقریباً در هر صفحه اشاره می کند که مخالفت با بد بزرگ ضروری است. اما این اصل اساسی، کتاب پیشنهاد می‌کند، مخالفت با کسانی را که یک جامعه را نابود می‌کنند، آسان نمی‌کند. در واقع، تعادل دائماً در حال تغییر بین وضوح و پیچیدگی در رمان محوری است.
فیچ تا حد زیادی قادر است این تعادل را حفظ کند، زیرا به نظر می‌رسد که علاقه چندانی به نشان دادن خلوص ندارد – چه خودش و چه شخصیت‌هایش. آوالون، بلند شو او اهمیتی نمی دهد که شخصیت هایش دقیقاً کار درست را انجام دهند. در نتیجه، او به شاهکار نادری دست می‌یابد که درک روشنی از درست و غلط داشته باشد، بدون اینکه هرگز موعظه‌گر یا ظالم شود. این به کاوشی در مورد اینکه خوب بودن چقدر گیج کننده و دشوار است تبدیل می شود.
…
فیتچ با گنجاندن این داستان‌ها و داستان‌های دیگر در داستان چگونگی شکست آوالون غول خود، داستانی پیچیده و پیچیده را بیان می‌کند که یک نکته اخلاقی و واضح را بدون سرکوب خوانندگان بیان می‌کند. تعداد زیادی از رمان‌های بزرگسال این کار را با موفقیت انجام نمی‌دهند، اما در ادبیات کودکان، این یکی از معیارهای یک کتاب عالی است. آوالون، بلند شو: ابییویو بلکه همچنین قورباغه و وزغ، هرشل و گابلین هانوکا، پرنده مرده هر یک از این کتاب‌ها شخصیت‌هایش را می‌طلبند که شجاعانه با موقعیت خود روبرو شوند. هر کس کاری را انجام می دهد که ساده به نظر می رسد – دفن یک پرنده، جشن گرفتن حنوکا، انواع کارهای روزمره در قورباغه و وزغ– و آن را نه تنها با عوارض عاطفی، بلکه با شیطنت، طنز و لذت احاطه می کند.
به همین ترتیب با آوالون، صعود، زیرا نشان می‌دهد که برتری‌طلبان سفیدپوست در شهر ناخواسته هستند. چی آوالون، بلند شو به خوبی ادبیات کلاسیک ادبیات کودک می‌داند که وقتی فردی کوچک، معیوب و گیج هستید، همه چیز هیجان‌انگیز است، اما تقریباً هیچ چیز آسان نیست. چیزی که در آن اتفاق می افتد، مانند هر رمان بزرگی که به بلوغ می رسد، این است که چقدر سخت است که مردم را وادار به همکاری با یکدیگر کنیم، مهم نیست چقدر مخاطرات آن بالاست. فیچ با ترکیب این دو دانش روشن اما پیچیده، کتابی قابل توجه نوشت.
– لیلی مایر از مدلین فیچ آوالون، بلند شو (آتلانتیکا)
«بعضی از نویسندگان با افزایش سن تمایل دارند که بی‌صفحه باشند – تا پایان دوران حرفه‌ای‌اش، بکت با عبارات منفرد و تکه‌های کوچک معامله می‌کرد. مک کارتی به سمت دیگری می رود. طعمی عالی که برای اولین بار خود را در آن اعلام کرد ایجاد یک تجسم (2021) – با نمودارهای فاینمن و هسته‌های فیشر، تونل‌های پراندال و سیستم‌های زیرساختی بیش از حد همگرا – به شدت بر نثر مک کارتی تأکید کرد. پوستر ریل مملو از ارجاع به «شبکه‌ها و انتشار»، «کانال‌های ارتباط و افشا»، مسیرها و زوایا، بردارها، گرداب‌ها و «بردارهای جریان مخالف» است. ما با این جریان در اینجا پیش می‌رویم، زیرا اساساً آموخته‌ایم که سیستم حقوقی اروپا بزرگ و پیچیده است و مک کارتی حرفهای زیادی برای گفتن دارد.
…
“چشم های خود را خم کنید و ممکن است استخوان های یک تریلر قانونی را ببینید – جلد شومیز جان گریشام نوشته ژرژ پرک. اما کمی دقیق تر نگاه کنید و متوجه خواهید شد که پوستر ریل تقریباً مشابه دو رمان آخر مک کارتی است… تکرار و بازآفرینی ممکن است موتورهای دوقلوی داستان های مک کارتی باشند، اما خواندن در مورد این افراد و تلاش های بی ثمر آنها برای ساختن “حس استاد زیرساختی” زمان خود کمی مایوس کننده است.
…
“در حالی که من یواشکی دور و بر می گشتم پوستر ریل، این احساس آزاردهنده را داشتم که مک کارتی در جایی روی شانه های من معلق است و به توضیحات سخت کوش و نظرات اغلب تحریک آمیز من می خندد. رمان های او راهی برای هشدار دادن به انتقاد دارند (“رویدادها! اگر آنها را می خواهید، بهتر است همین حالا خواندن را متوقف کنید جزیره ساتن) اما پوستر ریل از این انگیزه‌های معمولی فراتر رفت: به نظر می‌رسید که مقدر شده بود هر یک از لذت‌هایی را که با خواندن مرتبط می‌کردم منحرف کند. جملات مملو از اصطلاحات تخصصی با پیش پاافتادگی مفصلشان مرا تحت تأثیر قرار داد. لات بازیافت عمده فروشی از جزیره ساتن، هم دیوانه وار مشغول و هم کاملاً خالی به نظر می رسید. اگر تجربه خواندن باقی مانده مثل قدم زدن در فضای خنک و ساکت یک گالری بود و بعد مطالعه می کرد پوستر ریل من را به یاد یک مغازه آشغال فروشی می اندازد، به هم ریخته و مملو از قطعات و تکه هایی که مک کارتی در طول زندگی حرفه ای خود جمع آوری کرده بود. به آخر رسیدم و کتاب را کنار گذاشتم. فقط در آن زمان، به طرز عجیبی، روی من شروع به رشد کرد.
…
“… در برخی مواقع، نویسنده‌ای که به یک روش متعهد است، باید فکر کند که با آن چه باید بکند. استنتون، با تأمل در مورد قاچاق اسناد، به این نتیجه می‌رسد که “یک درام توپوگرافیک است تا یک درام معنوی”. این عبارت می‌تواند کل زندگی حرفهای مک کارتی را توصیف کند. او هرگز علاقه زیادی به احساس و یا احساس شخصیت‌هایش نداشت. پوستر ریلبه نظر می رسد که او در حال تلاش برای فرار از آنها به طور کلی است… او ممکن است دیگر هرگز رمانی به این پاکی و صرفه جویی – یا به سادگی دلپذیر – ننویسد. باقی مانده. اما رمان‌نویسی که زمانی الهام‌بخش خود را در فضاهای مدیریت‌شده دنیای هنر پیدا می‌کرد، به نظر می‌رسد در این لحظات راه خود را به نوع دیگری از کتاب می‌یابد: کتابی که تلاش برای بررسی بوروکراسی‌ها و نهادها را متوقف می‌کند و ساده‌تر شروع به نگاه کردن به جهان می‌کند.
– مکس کالیمانوپولوس برای تام مک کارتی پوستر ریل (نیویورکر)
متصل شد
