پدر من خدای سینماست

پدر من خدای سینماست

جون هو

پدرم همیشه رفته است و فیلم‌هایی را کارگردانی می‌کند که مورد تحسین قرار گرفته است. مردی خود را به آرواره هیولای دریایی می اندازد که دخترش را ربوده است. زنی برای محافظت از پسرش از زندان، غریبه ای را تا حد مرگ کتک می زند و خانه او را به آتش می کشد. ببین پدرم در فیلم‌هایش می‌گوید، می‌فهمم که اینقدر دوستت دارم یعنی چه.

مردم می گویند خدای سینما پدر من است. آخرین فیلم او مورد تحسین جهانی قرار گرفت. او در مراسم بعد از مراسم اسکار به خبرنگاران گفت: «امشب آماده نوشیدن مشروب هستم. او دو تا از جام‌هایش را برمی‌دارد و صورت‌هایشان را تکان می‌دهد تا آنها را ببوسد.

لیوانم را بالا می برم. به سلامتی، به تلویزیونم می گویم. این نان تست به افتخار شماست.

اگرچه من توانایی های پدرم در نوشیدن الکل را ندارم، اما وقتی مناسبتی برای جشن گرفتن وجود دارد، از ناراحتی غلبه می کنم.

ما از جهات دیگر شبیه هم هستیم. مثلا پدر من ضد سرمایه داری است. من فیلم های او را دیده ام که در آن مبارزات کارگران را پیش زمینه می کند. اخلاق او را در راننده داری، در دختر مهربانی که با خوک غول پیکری که برای سلاخی بزرگ شده دوست می شود، در چهره خسته زیرزمینی که خانه اش پر از فاضلاب شهری است، می یابم.

می دانم که او به طور خاص تری از طریق سینما به من یاد می دهد. به دوستانم می گویم، او کارگردان و برای مردم است.

دوستانم به من یادآوری می کنند که شما حتی او را ندیده اید.

به زودی، من می گویم. به زودی همدیگر را ملاقات خواهیم کرد و او دقیقاً من را خواهد شناخت.

مترجم زیبایش او را به صحنه مطبوعاتی گلدن گلوب تعقیب می کند. او به او نگاه می کند، او به او نگاه می کند و هر دو به هم لبخند می زنند. هالیوود ریپورتر عکس آنها را بگیرید

پدرم درباره مترجمش می گوید: «او عالی است. “همه ما به او وابسته هستیم.”

البته غرورش را در استخوان هایم حس می کنم. اینجا او در تورهای رسانه‌ای‌اش در کنارش بود و تفاسیر ظریفی از افکار پدرم ارائه می‌کرد تا بتوانم صدای او را هنگام آشنایی با او بشنوم.

من به تو مدیونم شارون، به تلویزیونم می گویم. تو طوری به او کمک کردی که من هرگز نتوانستم. تو جوری به من کمک کردی که او هرگز نتوانست.

او به او می گوید: «خیلی شرم آور است هالیوود ریپورتر. جمعیت مطبوعات می خندند، من هم می خندم.

وقتی تلویزیونم را خاموش می کنم به حال کسل کننده ذهنم برمی گردم. من احساس می‌کنم تهدید بیمارگونه یک ضرب‌الاجل آمیخته با آرزوی من برای بودن در جایی دیگر. مانند گرسنگی، بدهی‌های من افزایش می‌یابد زیرا به زندگی ادامه می‌دهم. بنابراین در مقطعی باید تصمیمات حیاتی بگیرم، نیاز به فروش اندک دارایی هایم را می پذیرم. من شرط می بندم که تلویزیونم در جایی که من خانه می گویم بماند. در پایان، همه ما باید تمام تلاش خود را انجام دهیم، زمانی که شرایط به نوعی فداکاری را می طلبد. و این وضعیت فقط موقتی است. یک روز من این حامل مهم را پس خواهم گرفت. شاید یک صفحه نمایش زیباتر روی دیوار زیباتری که من آن را زرد رنگ کرده ام نصب شده باشد. شاید تا آن زمان من یک خانواده برای خودم داشته باشم. خانواده ای که برای آن هر کاری انجام می دهم. من می بینم که زندگی ام درست در مقابلم در حال گشودن است.

دوستان من در آپارتمان گرم من برای تماشای مهمانی جمع می شوند، همراه با کوکتل.

بنابراین بورژوا، من می گویم، لیوان خود را با یک لیوان دیگر به هم می زنم.

زیرنویس رو روشن کن دوستان اصرار میکنن

خس، من می گویم. بچه ها خوابند.

این فیلم ما را به وجد خواهد آورد و ما را متحیر خواهد کرد و جهان را آنگونه که هست، از طریق داستانی دیستوپیایی و هشدارآمیز با لحظاتی از انسانیت خیره کننده به نمایش می گذارد.

وقتی بالاخره زمانش فرا رسید، زمزمه خواهم کرد، سلام.

اعتبارات بالا می رود و دوستانم از کاناپه بلند می شوند.

زمزمه خواهم کرد، من هستم، صورتم روی صفحه منعکس شد. فیلم جدید شما یک پیروزی مطلق است.