فقیران کارگر حتی با افزایش تعدادشان از نظر دور شدند. در واقع آنها از دید خود دور شده اند چون تعداد آنها افزایش یافته است. حذف آنها از گفتمان عمومی بخشی از یک تلاش گسترده، آگاهانه یا غیره، برای پوشاندن نابرابری فزاینده است، گویی می توان با امتناع از تصدیق آن مشکل را حل کرد. اصرار همیشگی ترامپ بر رفاه آمریکا و ادعای او مبنی بر اینکه “کلمه مقرون به صرفه بودن یک حقه دموکرات است” تنها بارزترین نمونه تلاش برای شناسایی کشور با ثروتمندترین اعضایش به جای اکثریت در حال مبارزه آن است. مشکل به بحث های دولتی محدود نمی شود. طبقات کارگر ممکن است در گزارش های خبری و مستند ظاهر شوند، اما در بسیاری از فرهنگ عامه غایب هستند. علیرغم نگرانی فزاینده در مورد هزینه زندگی، پلتفرم‌های آنلاین مملو از فیلم‌ها و تصاویر مصرف آشکار، افرادی هستند که تجربیات خود را از پروازها و استراحتگاه‌های انحصاری، مجموعه‌ای از ماشین‌ها یا ساعت‌های کمیاب خود مستند می‌کنند. حتی فعالیت‌های روزمره نیز به این معنا دوباره تصور می‌شوند، با ویدیوهای آشپزی که اغلب بر روی مواد لوکس، روی واگیو، خاویار و ترافل‌هایی که با چنین تجهیزات گران‌قیمتی تهیه می‌شوند، تمرکز می‌کنند. بین این اجمالی از زندگی های دست نیافتنی، تبلیغاتی برای طرح های قمار پول ساز وجود دارد که اغلب به عنوان سرمایه گذاری یا پیش بینی، به عنوان بازی مهارت به جای شانس ارائه می شود. نتیجه نه تنها بتشدن ثروت، بلکه قطع ارتباط آن با کار است. موضوع اینترنت ایده آل بدون تولید مصرف می کند.
در این محیط، ادبیات کار و کارگران اهمیت ویژه ای دارد. همانطور که ژاک رانسیر استدلال کرد، سیاست مبارزه بر سر «دیده و گفته شده» است، درباره اینکه چه کسی مهم است و چه کسی اهمیت ندارد. جلد جدید شعر ونسا پراوین، کشور طلاییاصرار بر توانایی ادبیات برای مداخله در این فرآیند، کشف افراد و شیوه‌هایی که همیشه وجود دارند اما به ندرت مورد تایید قرار می‌گیرند. صفحات آن مورد تسخیر افرادی است که در مشاغل کم درآمد، به ویژه در صنعت مهمان‌نوازی کار می‌کنند. کارکنان منتظر در چندین شعر ظاهر می شوند، یک بار در پیش زمینه. این خدمات به طور سنتی نامرئی بوده است و به افراد ممتاز اجازه می‌دهد از کاری که به سختی اذعان می‌کنند بهره ببرند. خانه های ثروتمندان هنوز هم گاهی اوقات راهروهای مخفی دارند تا کارکنان بتوانند بدون دیده شدن در اطراف حرکت کنند. بنابراین نمونه کارهایی است که صرفاً نادیده گرفته نمی شوند، بلکه عمداً پنهان می شوند. راوی “بودجه نظامی ایالات متحده برای سال مالی 2019 به بیش از 700 میلیارد دلار رسید” این سنت را به یاد می آورد زمانی که اشاره می کند که غذاخوری ها “من را بدون دیدن من دیدند.” پروین او را نمایان می کند. این به معنای تأکید بر عدم اطمینان او و همچنین کار او است. او یک کارگر است، حتی زمانی که او به ضرب و شتم “پیاده رو با / یک رزومه به روز شده، همانطور که من بارها انجام داده ام”، به دنبال موقعیت دیگری است، در حالی که صورت حساب ها انباشته می شوند، “هزینه های دیرکرد بالای / بهره”. عنوان عامدانه ای که منبع آن به دقت در تقدیرنامه ها ذکر شده است، خوانندگان را تشویق می کند تا موقعیت او را به عنوان محصول سیاست های آگاهانه و نه صرفاً نیروهای غیرشخصی درک کنند. دولت ایالات متحده بیش از مجموع ده کشور بعدی برای ارتش خود هزینه می کند، اما شبکه ایمنی معنادار یا خدمات اساسی مانند مراقبت های بهداشتی را برای شهروندان خود فراهم نمی کند. این عدم حمایت مستقیماً به ناامنی او کمک می کند. وقتی او “یک سوم دارایی من” را می فروشد، تا حدی برای پوشش “قبض های بیمارستان” است. اگرچه از تولد ناشناخته اش و “دردهای مفاصل خفه شده از جنون/عجله برای شام” خسته شده است، او از سامری های خوب التماس می کند که “دیگر برای من تماس نگیرند / آمبولانسی ندارند. هزینه هر کدام ده هزار دلار است و یک اسکن CAT یک سال شهریه دانشگاه است.” “اخلاق کاری” او نه به استقلال وعده داده شده توسط رویای آمریکایی، بلکه به پوسیدگی آهسته بدن او منجر می شود.
آسیب ناشی از کار موضوعی تکراری در کشور طلایی. در «Vegas: The Cocktail Server»، زنی که «توپ‌ها را می‌اندازد/برمی‌دارد» دچار «تغییر مضاعف کفش‌های طلایی به کفش‌های پاشنه بلند» می‌شود. «بدن» او گواه فشار کاری است که به ندرت از نظر جسمی سخت دیده می‌شود، اما اثر خود را در «عصب فشرده در / توپ پای راستش، شب / ناخن افتادن پا، زمان سنبله پاشنه، توده‌های ضخیم شدن / زیر بند‌های طلایی» بر جای می‌گذارد. زرق و برقی که او انجام می دهد باعث می شود و درد او را می پوشاند. در «فوتبال»، پیشخدمت‌هایی که جام جهانی را در «طبقه ششم – / با تشک‌های مستعمل، / صندلی‌های باغ و تلویزیون» به تماشای جام جهانی می‌نشینند، از تجربه مشترک خود به عنوان تماشاگر استفاده می‌کنند تا «فراموش کنند که ذهن‌شان به دام افتاده است/ و آرام آرام بدن‌شان به آنها خیانت می‌کند». آنها صرفاً توسط دیگرانی که آسایش آنها به تلاش آنها بستگی دارد مورد استفاده قرار نمی گیرند، بلکه با تلاش مکرر آنها مورد استفاده، فرسودگی و فرسودگی قرار می گیرند. در پیشخدمت شغلی، شخصیت مرکزی نشان دهنده پایان این فرآیند است، همانطور که او خود را می یابد.[g]پارو زدن بزرگتر در مکان اشتباه در زمان نامناسب، “پس از زندگی”[d]دیوانه وار به دنبال شانس استقلال. مردم ممکن است به کار، مهارت و کارآیی خود افتخار کنند، اما به ندرت عاملیت، فرصت‌هایی برای خودسازی یا حتی آسایش و امنیت مادی را که وعده می‌دهد ارائه می‌کند.
خوشبختانه کار همه چیز نیست. کشور طلایی هر دو توجه را بر کار متمرکز می کنند و محوریت آن را در زندگی ما برمی انگیزند. در شعر آغازین غیرنظامیان، پروین “ارواح کارگران مرده” را تصور می کند و می پرسد:[h]چند نفر از آنها / زمانی که هنوز زنده بودند از کمیته هایی که ریاست آنها را بر عهده نداشتند گلایه کردند؟ دنیایی در جای دیگری وجود دارد و حتی گاهی اوقات، پیشنهاداتی درباره شکل ظاهری آن وجود دارد. در کتاب «چگونه اخبار را بخوانیم»، پروین خاطرنشان می‌کند که «سرفصل‌ها وجود دارند، اما اجازه دهید // آنها با تلفن‌های هوشمند در صندوق عقب ظاهر شوند، تا / باکلان‌ها بتوانند برای یک بار هم که شده خود را کامل ببینند – / برخی براندازان، روی صخره نشسته‌اند و فکر گروهی را رد می‌کنند.» مهم است که کار را بشناسیم، کار لازم را ببینیم که جامعه برای پنهان کردن آن توطئه می کند. همچنین گاهی اوقات نادیده گرفتن آن ضروری است. کشور طلایی موفق به انجام هر دو می شود.
شعر
کشور طلایی
توسط ونشا پروین
انتشارات دانشگاه ایالتی اوهایو
ارسال شده در 2 نوامبر 2026
